"Στο τέλος αυτού του βιβλίου θα ήθελα να καταγράψω μερικά συμπεράσματα που ήταν οι βασικές σκέψεις των σελίδων που διαβάστηκαν προηγουμένως για να γίνουν πιο κατανοητές.
- Όταν λέμε Αποκάλυψη του Θεου εννοούμε κυρίως και προ παντός την φανέρωση του Ίδιου του Θεου στον άνθρωπο. Ο Θεός φανερώνει τον εαυτό Του και το θέλημά Του στους καθαρούς και αγίους Aνθρώπους, γιατί αυτό ήταν αναγκαίο για την σωτηρία.
- Αυτή η Αποκάλυψη παραδόθηκε από τους αγίους στα πνευματικά τους παιδιά. Γι' αυτό η Αποκάλυψη συνδέεται στενά με την ορθόδοξη διδασκαλία. Δεν είναι άλλο η διδασκαλία και άλλο η Παράδοση.
- Η Παράδοση δεν είναι απλώς η διδασκαλική μετάδοση της Αποκαλύψεως από την μια γενιά στην άλλη, από τον άγιο στα πνευματικά του παιδιά, αλλά είναι κυρίως η πνευματική μύηση στην ζωή της Εκκλησίας, η μέθεξη της θεώσεως. Παράδοση είναι η "αδιάλειπτη ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία". Όποιος ενώνεται με την Εκκλησία και ζη μέσα σ' αυτήν, αλλοιώνεται, αναγεννάται και κατ' αυτόν τον τρόπον παραλαμβάνει την Παράδοση, γίνεται Παράδοση. Τότε ό,τι πη ή ό,τι κάνη αυτός ο άνθρωπος είναι παραδοσιακό. Δημιουργεί Παράδοση. Ο τόπος λοιπόν της Ορθοδόξου Παραδόσεως είναι το μυστήριο της Εκκλησίας. Όπως έχει παρατηρηθή πολύ σωστά, "η μορφή αυτή είναι η πιό πολύτιμη, γιατί εύκολα διαφυλάσσεται και εύκολα χρησιμοποιείται. Αν απομονωθή όμως από το ρεύμα της Ιεράς Παραδόσεως, η Γραφή δεν μπορεί να γίνη κατανοητή όπως πρέπει με καμμιά επιστημονική έρευνα". Με άλλα λόγια αν δεν κατηγορούσαν οι διάφοροι ψευδάδελφοι τον Απόστολο Παύλο, ίσως δεν θα είχαμε πολλές Επιστολές και πολλές ερμηνείες της πνευματικής ζωής αυτο όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα τις γνωρίζαμε, ή ότι θα έπαυε να υπάρχη το Πνεύμα το Άγιο στην Εκκλησία, ή ότι θα χανόταν η Εκκλησία.
- Η Αγία Γραφή είναι μια πτυχή αυτής της Αποκαλύψεως - Παραδόσεως. Υπάρχουν και άλλες πτυχές της Παραδόσεως. Αυτές είναι τα έργα των αγίων Πατέρων, οι αποφάσεις των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, τα μυστήρια, η λατρεία της Εκκλησίας. Έργα ακόμη της Παραδόσεως ή εκφράσεις της είναι οι λειτουργικές τέχνες, η αγιογραφία, η Βυζαντινή μουσική κ.λ.π. Γι' αυτο εμεις οι Ορθόδοξοι σεβόμαστε αυτές τις εκφράσεις της Παραδόσεως γιατί παραδόθηκαν από τούς αγίους. Όμως δεν αυτονομούνται, δεν ξεχωρίζονται από την Εκκλησία, ούτε απολυτοποιούνται. Ολες οι λειτουργικές τέχνες, τα ήθη της λαϊκής ευσεβείας... λαμβάνουν πραγματική αξία όταν συνδέονται με την λειτουργική ατμόσφαιρα και κυρίως με την εσωτερική ζωή της Εκκλησίας που είναι η μετάνοια, η συντριβή, η κατάνυξη, η νήψη..."