ΠΕΡΙ ΠΟΛΛΩΝ ΚΑΙ ΤΙΝΩΝ ΑΛΛΩΝ

© Διονύσης Παπαχριστοδούλου

dip88@sch.gr

Ήταν πάγια πολιτική της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης (Βυζάντιο) να δημιουργεί τις προϋποθέσεις ενσωμάτωσης των αλλόφυλων που έρχονταν σε επαφή μαζί της. Από τον Ισοκράτη (4^ός αιώνας π.Χ.) και μετά είχε επικρατήσει στον Ελληνισμό η άποψή του ότι Έλληνες είναι, όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας και όχι απλώς όσοι είναι στην καταγωγή, τη ράτσα. Αυτόν τον οικουμενικό πολιτισμό ήρθε να συμπληρώσει και να εδραιώσει η Εκκλησία του Χριστού. « Η πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μέχρι κυριολεκτικά τις μέρες μας, απέδειξε ότι τηρεί με ευλάβεια την παρακαταθήκη του Αποστόλου Παύλου: "Οπου ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός" (Προς Κολοσσαείς, γ’ 11). Σε ολόκληρο το χιλιόχρονο βίο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά και αργότερα, μέχρι σήμερα, διατηρεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως κόρην οφθαλμού την Παύλειο παρακαταθήκη ότι, ανεξάρτητα από την εθνοφυλετική τους καταγωγή, όλοι οι πιστοί απαρτίζουν ένα άγιο έθνος. ... Η Ορθοδοξία αποτελεί λοιπόν για το Οικουμενικό Πατριαρχείο υπέρβαση της ιδεολογίας του φυλετισμού και του εθνικισμού, ιδεολογίας που αποτελεί αίρεση της αυθεντικής χριστιανικής διδασκαλίας. ... Στη μακραίωνη πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου βλέπουμε την αναίρεση του εθνοφυλετισμού, τη γνήσια οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας που υπερβαίνει τα εθνικιστικά σχήματα ... Ο 19^ος αιώνας, όμως, που θα φέρει το θρίαμβο των ιδεολογιών στη Δύση αλλά και τη συγκρότηση των νέων εθνικών κρατών, θα είναι και εκείνος που θα ανοίξει την Κερκόπορτα της Μητρός Εκκλησίας. Βαρύ θα είναι το διπλό πλήγμα που θα δεχθεί η οικουμενική φυσιογνωμία του Φαναρίου από την πραξικοπηματική απόσπαση (το σχίσμα) της Ελλαδικής Εκκλησίας του 1833, αλλά και της ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας το 1870. Ενα πλήγμα που θα υποχρεώσει τελικά την πατριαρχική Σύνοδο του 1872 να καταδικάσει τον εθνικισμό (εθνοφυλετισμό) ως αίρεση.»

Στις πρώτες αναφορές που βρίσκουμε στις πηγές για τους Σλάβους, (από τα μέσα του 6^ού αίώνα) αυτοί αποκαλούνται Σκλαβηνοί ή Σκλάβοι. Αργότερα ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος (9^ός αιώνας) δημιούργησαν το σλαβικό αλφάβητο. Η ρωμαϊκή (βυζαντινή) αυτοκρατορία αποδεχόταν ως γνήσιο τέκνο της όποιον ασπαζόταν το ρωμαίϊκο τρόπο ζωής (περίπου όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ με το γνωστό ... "american way of life"). Τόσο πολύ δεν μετρούσε η καταγωγή, που ακόμη και από ταπεινές, απολίτιστες, γνωστές για την αγριότητά τους φυλές (π.χ. Ίσαυροι) μπορούσε να κατάγεται ο αυτοκράτορας και να το δηλώνει χωρίς αυτό να εμποδίζει την αναρίχησή του στο θρόνο. Πλούσιοι και φτωχοί πάντα υπήρχαν αλλά ποτέ δεν κυριάρχησε ο ρατσισμός των "γαλαζοαίματων". Αυτή η μη ρατσιστική αντίληψη διαπότιζε και τα λαϊκά στρώματα, τον "κόσμο της καλύβας" και τους άρχοντες, τον "κόσμο του παλατιού". « Ο εκχριστιανισμός των σλαβικών λαών στα Βαλκάνια και στη Ρωσία κατά τους 9^ο και 10^ο αιώνες που εκπορεύθηκε από την Κωνσταντινούπολη, με όργανο τα ιδαίτερα σχήματα, τις παραδόσεις, αλλά, κυρίως, τη γλώσσα των λαών αυτών. Εγχείρημα που διατηρεί διαχρονικά την πανευρωπαϊκή του διάσταση και το οποίο ήταν τότε αδιανόητο για τη φραγκική Δύση, όπου είχε ήδη τότε αρχίσει να εκφύεται ο σπόρος του εθνοφυλετισμού, η εθνικιστική ιδεολογία που θα χαρακτηρίζει αργότερα την Εσπερία.» Αυτή λοιπόν την ριζικά μη ρατσιστική νοοτροπία ενέπνευσαν και στους μέχρι τότε Σκλαβηνούς οι Φωτιστές τους. Χάρη στο έργο των Ιεραποστόλων αυτών η κοινωνία των Σκλαβηνών απέκτησε τους εγράμματούς της. Στα σλαβικά ο "Σλάβος" λέγεται "sloven". "slovo" σημαίνει "γράμμα". Κατά μία άποψη το "sloven" προέρχεται από το "slovo", δηλαδή, "sloven" είναι ο "εγράμματος", αυτός που ξέρει γραφή και ανάγνωση. Στα ελληνικά υπήρχε ήδη το "Σκλαβηνός" ή "Σκλάβος" και υπό την επίδραση του "sloven" έγινε "Σλάβος".

Στα Βαλκάνια για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ενσωμάτωσης των διαφόρων σλαβόφωνων φύλων κυριάρχησαν δύο ονομασίες: "Σέρβος" και "Βούλγαρος", δηλαδή "υπηρέτης" και "απλοϊκός". Αυτοί λοιπόν οι "υπηρέτες" και οι "απλοϊκοί" όταν βρίσκονταν σε ελληνόφωνες κοινωνίες φρόντιζαν να απαλλαγούν από αυτά τα ταπεινά ονόματα και να οικειοποιηθούν το πρόσφορο και ένδοξο "Ρωμαίος", κοινώς "Ρωμηός".

Αυτό το σύστημα ενσωμάτωσης και ενοποίησης με βάση την ελληνική παιδεία και την κοινή εκκλησιαστική αρχή λειτουργούσε ομαλά μέχρι τις αρχές του 19^ού αιώνα. Τότε εμφανίστηκαν οι ξενόφερτες προπαγάνδες με τους εθνικισμούς, το ρατσισμό και τους ανιστόρητους νεολογισμούς "Βυζάντιο" και "Βαλκάνια". Η ευγενής "παρέμβαση" κάποιων γαλαζοαίματων ευγενών συνετέλεσε τα μέγιστα στη δημιουργία του ηφαιστείου της χερσονήσου του Αίμου, της "πυριτιδαποθήκης" της Ευρώπης που μέχρι και σήμερα δίνει δυνατές "συγκινήσεις" στους λάτρεις των αδελφοκτόνων πολέμων.

Στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας οι υπόδουλοι ραγιάδες ζούσαν με το όνειρο της απελευθέρωσης τους από το βάρβαρο κατακτητή. Οι προφητείες το έλεγαν καθαρά: το ξανθόν γένος θα διώξει τους Τούρκους από την Ευρώπη. Πολλά τα σημάδια ότι η μεγάλη ώρα πλησίαζε, ιδίως μετά που « τυπώθηκε στο Άμστερνταμ (γύρω στα 1711) μια χαλκογραφία της μορφής του Πέτρου του Α’ και κυκλοφόρησε ευρύτατα στην Ευρώπη με την επιγραφή: "Πέτρος Πρώτος Ρωσογραικών Αυτοκράτωρ". Έκτοτε τους περιμένουν με αδημονία οι Έλληνες τους Ρώσους από άνοιξη σε άνοιξη....

Ακόμα τούτη την άνοιξη

Ραγιάδες, ραγιάδες,

Τούτο το καλοκαίρι

Καημένη Ρούμελη,

Όσο να ’ρθή ο Μόσκοβος

Ραγιάδες, ραγιάδες

Να φέρει το σεφέρι

Μωρηά και Ρούμελη.»

Η Μεγάλη Αικατερίνη αναζωπυρώνει τις ελπίδες των υπόδουλων. Στα τέλη του 18^ού αιώνα σχεδιάζει την ίδρυση "γραικικής" αυτοκρατορίας. « Η Αικατερίνη σε επιστολή της από 10 Σεπτεμβρίου 1782 (πρός τον αυτοκράτορα της Αυστρίας Ιωσήφ Β’), γράφει: "Πέποιθα ... ότι, ... η Υ.Μ. δεν θα μοί αρνηθή την συνδρομήν Αυτής, προς ανίδρυσιν της αρχαίας γραικικής μοναρχίας επί των ερειπίων της βαρβάρου οθωμανικής κυβερνήσεως, υπό τον ρητόν εκ μέρους μου όρον να διατηρώ την μοναρχίαν ταύτην όλως ανεξάρτητον της εμής, ... Σύνορα του νέου ελληνικού κράτους έσονται προς την Ρωσσίαν ο Εύξεινος, προς την Αυστρίαν αι κτήσεις, ας θα προσλάβη η Υ.Μ. δια της πτώσεως της βαρβάρου κυβερνήσεως, και προς την Δακίαν ο Δούναβις. Αι νήσοι του Αρχιπελάγους θα τεθώσιν επίσης υπό την εξουσίαν του ανεγερθησομένου κράτους." ... Ο αυτοκράτωρ Ιωσήφ στην απάντησή του από 13 Νοεμβρίου 1782, αποδέχεται την πρόταση της αλλά ζητά: "Η Πελοπόννησος, η Κρήτη, η Κύπρος και αι λοιπαί νήσοι του Αρχιπελάγους δύνανται να παράσχωσι πλουσίαν αποζημίωσιν εις τους Ενετούς ..." Γι’ αυτό το ζήτημα του ανταπαντά η Μ. Αικατερίνη: "Αλλ’ είναι επάναγκες να μη αφαιρεθή παρ’ αυτού (τού νέου ελληνικού κράτους) η Πελοπόννησος και το Αρχιπέλαγος"

Από τις επιστολές αυτές προκύπτει ότι τα προς Β. και ΒΔ. Σύνορα της "γραικικής μοναρχίας" ή του "νέου ελληνικού κράτους", όπως γράφει η Αικατερίνη, της "γραικικής αυτοκρατορίας" ή του "κράτους της Ελλάδος", όπως γράφει ο Ιωσήφ, θα ήταν ο Δούναβις από τις εκβολές του ώς το Βελιγράδι και από εκεί μια γραμμή ώς τον κόλπο του Δρίνα, στο βόρειο τμήμα της σημερινής Αλβανίας.»

Οι δεκαετίες όμως περνούν και η ρωσική εξωτερική πολιτική ταλαντεύεται μεταξύ του οράματος της Μ. Αικατερίνης και της άποψης ότι δεν συμφέρει στη Ρωσία η ίδρυση μεγάλου ελληνικού κράτους στα Βαλκάνια. « Η Ρωσία, γράφει ο Τουργκένιεφ, δεν είχε στο νού της, τον τελευταίο καιρό, να ελευθερώσει τους ομόθρησκους Έλληνες από τον οθωμανικό ζυγό. Περιοριζόταν μονάχα να τους προστατεύει. Παράλληλα, όμως, φρόντιζε "γιά τη διάδοση των φώτων ανάμεσα στους Έλληνες, προϋπόθεση για κάθε κοινωνική βελτίωση, καθώς και την οικονομική ενίσχυση για τα φιλανθρωπικά και θρησκευτικά τους ιδρύματα". ... έτσι η Ρωσία θα είχε το δικαίωμα να αναγνωρίσει και να υποστηρίξει την ανεξαρτησία των Ελλήνων, ... Έπρεπε, όμως, να το κάνει; Δεν υπάρχει φόβος, μέσα στο κύλισμα των αιώνων, να ζημιώσει τη Ρωσία η υποκατάσταση των Τούρκων από τους Έλληνες;"» Και σχεδόν προφητικά συνεχίζει: « Αδύνατο αλλά και επικίνδυνο θα ήταν να δημιουργηθεί μια αυτοκρατορία από όλες τις χώρες τις υποταγμένες σήμερα στην Πύλη. Πιό επιθυμητό θα φαινόταν ο σχηματισμός χωριστών κρατών, μικρών ή μεγάλων, λιγώτερο ή περισσότερο ανεξάρτητων, που θα κάλυπταν ολόκληρο το ευρωπαϊκό τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας και θα χρησιμοποιόνταν στην προετοιμασία του τέλους της ...»

Με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1829 και τη συνθήκη της Αδριανουπόλεως στις 14 Σεπτεμβρίου εκπληρώθηκε η προφητεία για το ξανθό γένος. « Ενώ στις 27 Ιουλίου 1829 η Πύλη απέρριπτε υπεροπτικά "τήν φιλικήν μεσιτείαν των ξένων Αυλών" και δεν δεχόταν "μηδέ και την υποτελή αυτονομίαν των εν Πελοποννήσω Ελλήνων", ύστερα από 18 ημέρες, όταν οι Ρώσοι είχαν διαβή τον Αίμο και πλησίαζαν προς την Αδριανούπολη, έσπευσε η οθωμανική Πύλη, ... να δηλώση ότι "υπό αισθημάτων καλοκαγαθίας ορμωμένη συγκατατίθεται ... και δέχεται ... αλλά υπό όρους". Ύστερα από 25 ημέρες, στις 9 Σεπτεμβρίου 1829, όταν είχε γνωσθή στην Κωνσταντινούπολι η προέλαση του ρωσικού στρατού πέρα από την Αδριανούπολη, δήλωσε η οθωμανική Πύλη ότι αποδέχεται άνευ όρων ... Πέντε ημέρες αργότερα, στο στρατηγείο του Ρώσου αρχιστρατήγου Δεΐβιτς, στην Αδριανούπολη, οι εκπρόσωποι της οθωμανικής Πύλης υπέγραφαν το κείμενο της συνθήκης της Αδριανουπόλεως και αποδέχονταν με το άρθρο 10 ... κατ’ απαίτηση του Ρώσου αρχιστρατήγου ... τον καθορισμό της συνοριακής γραμμής κόλπου Βόλου - κόλπου Άρτης. ... Η συνθήκη της Αδριανουπόλεως, όπως ήταν φυσικό προκάλεσε ταραχή και δυσφορία στην αγγλική κυβέρνηση και ποικίλες αντιδράσεις ... Η συνθήκη με το άρθρο 10 ... δημιουργούσε αυξημένο γόητρο της ρωσικής αυτοκρατορίας στην Ελλάδα και αντίστοιχη μείωση του γοήτρου, αν όχι ταπείνωση της Αγγλίας. ... Ο πρωθυπουργός Ουέλλιγκτον θεωρεί μάλλον επικείμενη την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, δεν πιστεύει όμως στη δυνατότητα για υποκατάστασή της με ισχυρό ελληνικό κράτος, και αναζητεί λύση του Ελληνικού ζητήματος που να περισώζη την "τιμήν" της Αγγλίας και να μη διακινδυνεύη την ασφάλεια των Ιονίων νήσων. ... Οι διαθέσεις και η κατάσταση, όπως είχαν διαμορφωθή τους τελευταίους μήνες του 1829, έδειχναν ότι ωρίμασαν οι προϋποθέσεις για τη διευθέτηση του Ελληνικού ζητήματος ριζικά. Ο Ουέλλιγκτον απότομα στράφηκε προς την προοπτική για ίδρυση ελληνικού κράτους ολωσδιόλου ανεξάρτητου.» Κατά τη συνεδρίαση της 14^ης Ιουνίου 1854, ο Λόρδος Aberdeen μιλώντας στη Βουλή των Λόρδων είπε: "Τόσον φόβον διήγειρε παρ’ ημίν η συνθήκη της Αδριανουπόλεως, δι’ ούς υπεθέσαμεν κινδύνους ως προς την ύπαρξιν του τουρκικού κράτους, ώστε όλη η πολιτική της κυβερνήσεως μετεβλήθη ... Ανέφερα άλλοτε, ότι αρξαμένου και προκόπτοντος του ελληνικού αγώνος, ουδέποτε έβαλε κατά νουν ο Κάννιγκ την ανέγερσιν της Ελλάδος εις ανεξάρτητον βασίλειον. Ούτε εγώ, ούτε ο Δούξ του Ουελλιγκτώνος ανεξάρτητον εθεωρήσαμεν την ανεγειρομένην ελληνικήν πολιτείαν, αλλ’ υποτελή ... Αλλ’ υπογραφείσης της συνθήκης ... τοιουτοτρόπως η ύπαρξις της Ελλάδος ως ανεξαρτήτου πολιτείας, οφείλεται εις ήν μας επροξένησαν εντύπωσιν οι όροι της εν Αδριανουπόλει συνθήκης".

Βέβαια οι εν Ελλάδι αγγλόφιλοι, γαλλόφιλοι και λοιποί ακραίοι "εκσυγχρονιστές" επιθυμούσαν πάσι θυσία, με "οποιοδήποτε κόστος", την βίαιη αποκοπή των πολιτών του υπό σύστασιν κρατιδίου από την ρωμαίϊκη παράδοση που από την άλλη μεριά ήταν το "χαρτί" που έπαιζε η ρωσική εξωτερική πολιτική για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο.

Η εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" της Κυριακής 2-7-2000 παρουσιάζει δύο έρευνες που έκανε η Κάπα Research μία για λογαριασμό της κυβέρνησης και μία για λογαριασμό του "ΒΗΜΑΤΟΣ". Παραθέτει μεταξύ των άλλων 13 "πίτες" και 12 διαγράμματα. Στην σελίδα Α8 φιλοξενεί ένα σημαντικότατο διάγραμμα. Στην ερώτηση:

"Εσείς προσωπικά στην Ελλάδα θα προτιμούσατε να είναι κυρίαρχη:

Η ελληνορθόδοξη παράδοση, η ευρωπαϊκή πολιτισμική επιρροή, ή ένας συνδυασμός και των δύο;"

Απάντησαν: το 41,4% "η ελληνορθόδοξη παράδοση", το 9% "η ευρωπαϊκή πολιτισμική επιρροή" και το 45,3% "ένας συδυασμός και των δύο". Από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους παρατηρείται το εξής φαινόμενο: ένα πολύ μικρό ποσοστό (σήμερα το 9%) επιδιώκει έναν "γενιτσαρέ" εκσυγχρονισμό στύλ δεκαετίας 50. Επιδιώκει τη ρήξη με τη ρωμαίϊκη παράδοση, προσπαθεί πάσι θυσία να "καπελώσει" την πλειοψηφία (σήμερα 45%) η οποία προτιμάει συνδυασμό της ελληνορθόδοξης -ρωμαίϊκης- παράδοσης και της ευρωπαϊκής πολιτισμικής επιρροής. Οι τάχα εκσυγχρονιστές ξέρουν καλά ότι αποτελούν μια μικρή μειοψηφία και με χίλιες δύο σοφιστίες και "δημοκρατικές" ακροβασίες προσπαθούν να παρασύρουν τον κοσμάκι. Κύριο μέλημα τους να κατασυκοφαντούν τη παράδοση, να την παρουσιάζουν σαν μια στείρα συντήρηση. Προσωπικότητες σαν τον Καποδίστρια ή τον Ρήγα Φερραίο (πού αγάπησαν την παράδοση και ταυτόχρονα κινούνται στον σύγχρονο κόσμο με ρεαλισμό και έμπνευση) είναι για τους ευρωστενόκαρδους αυτούς οι πιο επικίνδυνοι εχρθροί γιατί τους χαλάν το παραμύθι ότι κάθε παραδοσιακός ωφείλει να είναι συντηρητικός, μονόχνωτος αρτηριοσκληρωτικός και αντιευρωπαϊστής.

Το Φανάρι ήξερε πολύ καλά με ποιούς είχε να κάνει και εντός του χώρου των ορθοδόξων και εκτός αυτών· τους ήξερε τους ημέτερους και τους άλλους και από την καλή και από την ανάποδη. Φυσιολογική λοιπόν και δικαιολογημένη η επιφυλακτική στάση του στο θέμα του Αγώνα. Η Μητέρα Εκκλησία ήξερε πολύ καλά ότι πολλοί ήταν έτοιμοι αντί πινακίου φακής -σήμερα το προσφερόμενο μενού έχει εμπλουτιστεί εκπληκτικά- να πουλήσουν ότι τους είχε παραδοθεί από τους προγόνους. Ή μάλλον γνώριζε ότι τα είχαν πουλήσει ήδη τα "πατροπαράδοτα" και πλέον ήταν έτοιμοι να εργαστούν "φιλότιμα" ώστε "μέ οποιοδήποτε κόστος" να πάψει αυτός ο ταλαίπωρος λαός να τρέφεται από τις ρίζες του.

Οι πρόγονοι μας τον 15^ο αιώνα είχαν προτιμήσει "τού τουρκαλά το φέσι" γιατί ήξεραν εκ πείρας ότι η ένδοξη Τιάρα (η παπική) φοριόταν ως τη μέση. Γνώριζαν από πρώτο χέρι το "χάδι" του φράγκου κατακτητή-εκπολιτιστή. Πόσο συστηματικά και αποτελεσματικά γνώριζε να κάμνει τη δουλειά του. Σήμερα, μισή χιλιετία μετά, έχει αποδειχθεί το ρεαλιστικόν της επιλογής τους. Πουθενά στη Δύση δεν διασώθηκε η Ρωμηοσύνη. Δια πυρός (Ιερά Εξέταση) και σιδήρου (τών τυπογραφικών στοιχείων), πλαστογραφόντας και κατασυκοφαντόντας (Βυζάντιο-Γραικοί-Βαλκάνια-βυζαντινισμός...) έσβησαν τη φλόγα· η μεγαλύτερη προσπάθεια πολιτισμοκάθαρσης μοιάζει να πέτυχε πλήρως· τα καρβουνάκια όμως κάτω από τη στάχτη ακόμα σιγοκαίνε και με το παραμικρό φύσημα του "ανέμου" πύρινες γλώσσες τη χέρσα γη χαϊδεύουν.

Τελικά η προφητεία επαληθεύτηκε, το ελληνικό κρατίδιο αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος χάρη στη δύναμη των ρωσικών όπλων. Το ξανθόν γένος, ο Μόσκοβος, έγινε αιτία να ανακηρυχτεί ανεξάρτητο κράτος η Ελλάς. Αλλά εκείνη η στιγμή σήμανε και το τέλος του ειδυλλίου. Η Ρωσία συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται να κατευβεί στη Μεσόγειο μέσω της αγγλοφιλοκυριαρχούμενης Ελλάδος. Η προφητεία εκπληρώθηκε αλλά μας προέκειψε μια καινούργια "κάποιου τούρκου γέροντα Δερβίση την οποίαν εξεμυστηρεύθη εκείνος προς τον Δημήτριον Υψηλάντη κάποιο βράδυ του Σεπτεμβρίου 1829, όταν ο Στρατάρχης επέστρεφε στη Θήβα, μετά τη νίκη του στην τελευταία του Αγώνος μάχη της Πέτρας μεταξύ Θηβών και Λειβαδιάς. Εις ερώτησιν του Υψηλάντη προς τον γνωστόν για τις προβλέψεις του Δερβίση, πώς έβλεπε τα μέλλοντα κατόπιν του τερματισμού του απελευθερωτικού Αγώνος εκείνος εχρησμοδότησε: "Η Ελλάς θ’ απελευθερωθεί κάποιαν ημέρα από τους Τούρκους. Ποτέ όμως δεν θα ελευθερωθεί από τις Μεγάλες Χριστιανικές Δυνάμεις.". Ίσως όμως αυτό να αποδειχθεί και το μεγάλο της ατού.

Ο μοναχός Παΐσιος στην "Ιστορία των Σλάβων Βουλγάρων ... " που έγραψε λίγο μετά το 1758 δεν παύει να φανερώνει κάθε τόσο την πικρία του για τον χλευασμό των Βουλγάρων από τους ξένους. Καυτηριάζει τους βουλγαρόφωνους που ξεχνούν τη γλώσσα τους, που μιλούν και γράφουν ελληνικά και που ντρέπονται να χρησιμοποιούν το όνομα Βούλγαρος. Ήταν όμως, για έναν αιώνα περίπου, μια μικρή παραφωνία. Οι χριστιανοί των Βαλκανίων ελληνόφωνοι, σλαβόφωνοι, βλαχόφωνοι, αρβανιτόφωνοι ήταν ενωμένοι με κοινό εκκλησιαστικό αρχηγό, Εθνάρχη, τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Όποιος ήθελε και μπορούσε να σπουδάσει φοιτούσε στα ελληνικά σχολεία, που συχνά ιδρύονταν με τα ρούβλια των ρώσων πρακτόρων. Συνεχιζόταν η από αιώνων ρωμαίϊκη διγλωσσία. « Πλούσιοι βουλγαρόφωνοι πατριώτες χρηματοδοτούσαν και παρακινούσαν τους νέους που είχαν όρεξη για μάθηση να φοιτούν στα ελληνικά σχολεία. Μεταξύ των βουλγαρόφωνων από το 1762 μέχρι το 1829 οι ανθελληνικές ιδέες δεν βρίσκουν ακόμη τη σοβαρή απήχηση που είχαν αργότερα, ούτε στις λαϊκές μάζες ούτε στους πιο μορφωμένους.»

Η κατάσταση, όμως, άλλαξε εντελώς μετά την τρίτη δεκαετία του 19^ού αιώνα. Η ρωσική εξωτερική πολιτική αντιλαμβάνεται, κυρίως μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και την πραξικοπηματική ανακήρυξη του αυτοκεφάλου της Ελλαδικής Εκκλησίας (23 Ιουλίου 1833), ότι "χάνει το παιχνίδι" στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, όπου πλέον κυριαρχούν οι αγγλόφιλοι και γαλλόφιλοι οι οποίοι εμφορούνται από έναν "ακραιφνή και άκρατο εκσυγχρονισμό" στύλ Κοραή. Εγκαταλείπονται οριστικά τα σχέδια της Μ. Αικατερίνης για ανασύσταση της "γραικικής" αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Μέχρι την τρίτη δεκταετία του 19^ού αιώνα η ρωσική πολιτική αποσκοπούσε στη διατήρηση της ενότητας της Ρωμηοσύνης και στην μέσω αυτής προώθηση των ρωσικών συμφερόντων στην περιοχή. Χρηματοδοτούσε την ίδρυση ελληνικών σχολείων, εργαζόταν για τη διατήρηση της ενότητας των ορθοδόξων της Ρούμελης (Βαλκανίων) υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οραματιζόταν την ανασύσταση της ρωμαίϊκης (βυζαντινής) αυτοκρατορίας. Μετά όμως τη δολοφονία του Καποδίστρια και την πραξικοπηματική ανακήρυξη του Αυτοκεφάλου της Ελλαδικής Εκκλησίας διαπίστωσε ότι η επιρροή της στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος υποχωρούσε δραματικά. Ο δεσμός των ήδη απελευθερωμένων Ελλήνων με την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης είχε κοπεί και ήταν ανοικτός ο δρόμος για την επικράτηση της ιδεολογικής προοπτικής (ακραίος "εκσυγχρονισμός") που εξυπηρετούσε τις σκοπιμότητες των λεγομένων Μεγάλων Δυνάμεων της Δύσης και κυρίως της Αγγλίας. Επειδή όμως, η Ρωσία, θεωρούσε τη βαλκανική χερσόνησο, χώρο ζωτικών της συμφερόντων (έλεγχος των Στενών, κάθοδος στη Μεσόγειο) δημιούργησε, εμπεόμενη και από τον Πανσλαβισμό, το βουλγαρικό ζήτημα. Ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει πραγματικότητα το όραμα της ανασύστασης της ρωμαίϊκης (βυζαντινής) αυτοκρατορίας από το Δούναβη μέχρι την Κρήτη και την Κύπρο. Το νεοσύστατο ελληνικό κράτος είχε επιλέξει τη ρήξη με τη Ρωμηοσύνη και εμφανιζόταν σαν ιστορική συνέχεια όχι της Ρωμανίας (Βυζαντίου) αλλά της αρχαίας Ελλάδας. Μια και "είχε σπάσει το ποτήρι" η ρωσική πολιτική διάλεγε πλέον τα κομμάτια που μπορούσε να αξιοποιήσει. Από την τέταρτη δεκαετία του 19^ού αιώνα και στο εξής όλος ο ρωσικός μηχανισμός στα Βαλκάνια (πράκτορες, πρεσβείες, χρηματοδοτήσεις) που τόσο βοήθησε τα προηγούμενα χρόνια τους ελληνόφωνους ρωμηούς θα τεθεί πλέον στην υπηρεσία του όψιμου Πανσλαβιστικού σχεδίου για δημιουργία Βουλγαρικού κράτους.

Από το 1829 μέχρι το 1844 αρχίζουν τα έντονα κηρύγματα για την απόσπαση των (δίγλωσσων) βουλγαρόφωνων Ρωμηών από τον Ελληνισμό. Το 1835 ο γνωστός ελληνιστής Απρίλωφ και ο επίσης ελληνοσπουδαγμένος Παλαούζωφ ιδρύουν το πρώτο βουλγαρικό σχολείο στη βιομηχανική πόλη Γκάρμποβο. Μετά το 1844 η προπαγάνδα κατά της ελληνικής παιδείας γίνεται πιο έντονη. Βέβαια εκείνη την εποχή "όλοι σχεδόν οι αξιόλογοι "Βούλγαροι", που στάθηκαν πρωτοπόροι στην εθνική και πνευματική αναγέννηση της χώρας τους, είχαν σπουδάσει σε ελληνικά σχολεία".

Οι προπαγανδιστές της βουλγαρικής "Εξαρχίας", προς τα τέλη του 19^ού αιώνα, διαμαρτύρονται ότι τα κηρύγματά τους, συχνά, δεν έχουν την απήχηση που θα περίμεναν μεταξύ των σλαβόφωνων γιατί οι τελευταίοι δεν θέλουν να δεχτούν για εθνικό τους όνομα το "Βούλγαρος" επειδή το απεχθάνονται ως υποτιμητικό. Έτσι προέκειψε σαν παρακλάδι του βουλγαρικού, το "μακεδονικό" ζήτημα. Για να ξεπεραστεί η απέχθεια των σλαβόφωνων κατοίκων των νοτίων Βαλκανίων προς το "Βούλγαρος" μπήκε στο παιχνίδι, σαν εναλλακτική λύση, το ένδοξο στη συνείδηση όλων των κατοίκων της Ρούμελης (Βαλκανίων) όνομα Μακεδόνας. Έπρεπε να βρεθεί τρόπος να "σλαβοποιηθούν" όσο το δυνατόν περισσότεροι. Έτσι παράλληλα με τη φιλοβουλγαρική κίνηση καλλιεργήθηκε και μια αυτονομιστική "μακεδονική".

Αν δεν επενέβαιναν οι Μεγάλες Δυνάμεις στη Ρωμυλία (Βαλκάνια) θα γινόταν, με πολύ φυσικό τρόπο, πραγματικότητα το όραμα του Ρήγα. Ένα ενιαίο ελληνόφωνο κράτος με ενωμένους τους δίγλωσσους Ρωμηούς (αρβανιτόφωνους, βλαχόφωνους, σλαβόφωνους) μέσω της ελληνικής γλώσσας, παιδείας και της Μητέρας Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Μέχρι τις αρχές του 19^ού αιώνα στη Ρωμυλία (Βαλκάνια-Ρούμελη) οι υπόδουλοι χριστιανοί ήξεραν ότι ο εθνάρχης τους βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη, και όταν αποφάσιζαν να σπουδάσουν σπούδαζαν φυσικά σε ελληνικά σχολεία. Τελικά τα Βαλκάνια κατάντησαν από Ρούμελη πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης και σε αυτή τη μεταβολή συνέβαλλε και το Ελληνικό Κράτος. Στις αρχές του 19^ού αιώνα, με τις άστοχες πολιτικοεκκλησιαστικές επιλογές που έκανε, καταφέρε, αντί να συμβεί ο αναμενόμενος διαμελισμός του Μεγάλου Ασθενούς (τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), να συμβάλλει στον κατατεμαχισμό του μαρτυρικού σώματος της Ρωμηοσύνης. Πάντως ουδέν κακόν αμιγές καλού! Και δόξα τω Θεώ ...

Εδώ και καιρό χρησιμοποιείται ο όρος "Σλαβομακεδόνες" για τους δίγλωσσους γηγενείς κατοίκους της Μακεδονίας. Για παράδειγμα ο δημοσιογράφος Τάσος Κωστόπουλος στο βιβλίο του "Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ" (κρατική καταστολή των σλαβικών διαλέκτων στην ελληνική Μακεδονία) εκδ. "Μαύρη Λίστα" γράφει: « Λιγότερο εύκολα αποδεικνύονται τα πράγματα όσον αφορά την ορολογία με την οποία υποδηλώνει κανείς την επίμαχη πληθυσμιακή ομάδα που ζει στο εσωτερικό της ελληνικής Μακεδονίας, έχει ως μητρική της γλώσσα τα σλαβικά και οι εθνικοί προσανατολισμοί των μελών της παρουσιάζουν μιαν απίστευτη ποικιλία, από την ταύτιση με κάποιο γειτονικό έθνος (συνήθης την πλειοψηφούσα εθνότητα της ΠΓΔΜ, παλιότερα το βουλγαρικό έθνος) ώς την ένθερμη προσκόλληση στις πιο ακραίες εκδοχές της ελληνικής εθνικοφροσύνης. Είναι σχεδόν αδύνατο να βρει κανείς έναν όρο που να ικανοποιεί ταυτόχρονα όλους αυτούς τους ανθρώπους, που συνήθως αυτοπροσδιορίζονται με μια ποικιλία αποκλινουσών ονομασιών: Μακεδόνες, εθνικά Μακεδόνες, Σλαβομακεδόνες, σλαβόφωνοι Μακεδόνες, δίγλωσσοι Μακεδόνες, ντόπιοι Μακεδόνες, Έλληνες Μακεδόνες, Ελληνομακεδόνες, "δικοί μας" κ.ο.κ. Η επίσημη και ημιεπίσημη πολιτική φιλολογία του ελληνικού κράτους έχει κι αυτή μέσα στα τελευταία 150 χρόνια αλλάξει επανειλημμένα θέσεις σχετικά με την προτιμητέα - ή τη μόνη εθνικά αποδεκτή - κάθε φορά ορολογία. Ορισμένες από αυτές τις ονομασίες, όπως το "Ελληνοβούλγαροι" του περασμένου αιώνα, θα ξένιζαν σήμερα τόσο τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους όσο και τον μέσο πολίτη. Ύστερα από κάποιον προβληματισμό, προσωπικά κατέληξα στη (συμβατική) χρήση δύο - σχεδόν ταυτόσημων - όρων για την περιγραφή του συνόλου της πληθυσμιακής αυτής ομάδας: Σλαβομακεδόνες και σλαβόφωνοι Μακεδόνες. ... είναι νομίζω οι μόνοι που επιτρέπουν μια διαχρονική αφήγηση χωρίς περιττές εννοιολογικές συγχύσεις. ... ούτε θα πρέπει να εκληφθεί σαν απόπειρα παραβίασης του δικαιώματος των ελλήνων αυτών πολιτών στον (όποιο) ατομικό αυτοπροσδιορισμό τους.» (σελ. 20-21)

Η επιλογή των όρων "Σλαβομακεδόνες" ή "σλαβόφωνοι Μακεδόνες" είναι άστοχη γιατί:

1. Οι όροι αυτοί είναι ανακριβείς. Οι γηγενείς πληθυσμοί της Μακεδονίας ήταν και είναι δίγλωσσοι· και σλαβόφωνοι και ελληνόφωνοι. Αυτό που ποικίλει, ανάλογα με τις ιστορικές συγκυρίες είναι τό, ποιά από τις τρεις παρακάτω κατηγορίες πλειοψηφεί: α) οι αμιγώς σλαβόφωνοι, β) οι αμιγώς ελληνόφωνοι ή γ) οι ενεργά δίγλωσσοι.

2. Το "Σλαβομακεδόνες" εξυπηρετεί την πανσλαβιστική ρατσιστική προπαγάνδα. Ετεροπροσδιορίζει εθνικά τους "ντόπιους" Μακεδόνες παρουσιάζοντάς τους στην ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη ως μία ακόμη μειονότητα της Ελλάδος. Για ποιό λόγο ένας ελληνόφωνος δημοσιογράφος (καί πολλοί άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι εν Ελλάδι) να κουβαλάει νερό σε ξένο μύλο; Οι ελληνόφωνοι είμαστε πλέον μια μικρή μειοψηφία στα Βαλκάνια. Η χρήση του όρου "Σλαβομακεδόνες" ή "σλαβόφωνοι Μακεδόνες" αλλιώνει εντελώς την εικόνα και δημιουργεί τετελεσμένα "αυτονόητα" υπέρ αλλοτρίων συμφερόντων. Σαν να λέει κανείς τους τουρκόφωνους πρόσφυγες από τη Γαλατία της Μ. Ασίας, "Τουρκογαλάτες" ή "τουρκόφωνους Γαλάτες".

Αυτό που έχει επικρατήσει και είναι αποδεκτό από όλους - ασχέτως εθνικού προσανατολισμού - είναι ο όρος "ντόπιος" Μακεδόνας. Διαχωρίζει επαρκώς το φορέα του από τον προσφυγικής ή βλάχικης καταγωγής Μακεδόνα, δεν χρωματίζει "εθνικά" και "είναι ο μόνος που επιτρέπει μια διαχρονική αφήγηση χωρίς περιττές εννοιολογικές συγχύσεις".

Ίσως τώρα είναι η καλύτερη στιγμή για μια οριστική λύση του προβλήματος που έχουμε με τα Σκόπια, γιατί, μετά το πάθημα των Σέρβων και των Κοσσοβάρων, όλοι βλέπουν που μπορούν να οδηγήσουν οι επιπόλαιοι μεγαλοϊδεατισμοί, οι εθνικιστικές εμμονές, οι ανόητοι αλυτρωτισμοί και η αφελής ελπίδα στη "φιλάνθρωπη προστασία" των ισχυρών.

Το κράτος των Σκοπίων σχεδόν από όλους έχει γίνει αποδεκτό ως "Macedonia". Η κατάληξη -ia φυσικά είναι ελληνική. Η αντίστοιχη σλαβική, αν δεν κάνω λάθος, είναι -ska. Αν διαπραγματευτικά υπάρχει ακόμα η δυνατότητα, ίσως θα ήταν χρήσιμο να το αναγνωρίζαμε ως "Makedonska". Υπέρ αυτής της άποψης μπορούμε να επικαλεστούμε το σεβασμό της πολιτιστικής του ταυτότητας. Δηλαδή, αν οι πολίτες αυτού του κράτους θέλουν να έχουν ως επίσημη γλώσσα τα ελληνικά, τότε βεβαίως μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε ως "Macedonia". Εφόσον, όμως, επιλέγουν να έχουν ως επίσημη γλώσσα τη σλαβική τους διάλεκτο, τότε από σεβασμό σε αυτή τους την επιλογή πρέπει η διεθνής κοινότητα να τους αναγνωρίσει ως "Makedonska". Στα σλαβικά η Πολωνία λέγεται Πόλσκα, η Κροατία (καί από τους ίδιους τους Κροάτες) Χρβάτσκα, η Βουλγαρία Μπουγκάρσκα, η Γαλλία Φραντσούσκα κ.τ.λ. Στα ελληνικά να λέμε τη Π.Γ.Δ.Μ. "Μακεντόνσκα", με προφορά και στα ελληνικά του "δ" ως "ντ", όπως δηλαδή το προφέρουν αυτοί. Επίσης σχετικά με το όνομα των πολιτών αυτής της χώρας πάλι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα σλαβικά. Στη γλώσσα τους ο Μακεδόνας ονομάζεται Makedonats (Μακεντόνατς), και στο πληθυντικό οι Μακεδόνες Makedontsi (Μακεντόντσι). Ήδη αυτοαποκαλούνται Μακεντόνατς και Μακεντόντσι. Το μόνο που πρέπει να αλλάξει είναι το Macedonia σε Makedonska. ..........

Το σημερινό κράτος των Σκοπίων περιλαμβάνει προς βορράν και περιοχές εκτός των γεωγραφικών ορίων της ιστορικής Μακεδονίας, επειδή ο αρχιτέκτονάς του (ο Τίτο) όταν χώρισε την τότε Γιουγκοσλαβία σε επαρχίες δεν ακολούθησε εθνολογικά κριτήρια. Κύριο μέλημά του ήταν να αποδυναμώσει την κυρίαρχη εθνότητα της Γιουγκοσλαβίας που ήταν οι Σέρβοι. Έτσι, η τότε επαρχία της Σερβίας κατείχε πολύ λιγότερες περιοχές από αυτές που δημογραφικά της ανήκαν. Λές και ήξερε τί θα ακολουθούσε μετά το θάνατό του.

Το κράτος των Σκοπίων χρωστάει την ύπαρξή του στον Τίτο και στην Ελλάδα. Μετά το 1919 (Συνθήκη του Νεϊγύ) έγινε ανταλλαγή πληθυσμών και με τη Βουλγαρία. Όσοι από τους εν Ελλάδι αισθάνονταν αρκούντως σλαβόφιλοι έφυγαν. Έτσι λύθηκε το Μακεδονικό ζήτημα. Μέχρι όμως το 1940 το ελληνικό κράτος, κυρίως την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά, έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να δημιουργήσει δυσφορία στο ντόπιο πληθυσμό της Μακεδονίας. ... Όσοι μιλούσαν το τοπικό ιδίωμα, τα "ντόπικα", κέρδιζαν μία δόση θρεπτικότατου ρετσινόλαδου. Έπρεπε και οι γέροντες και τα υποζύγια εν μια νυκτί να μάθουν ελληνικά.

Με το ΕΑΜ πολλοί από αυτούς τους δυσαρεστημένους βγήκαν στο βουνό και μετά τη λήξη του Εμφύλιου βρέθηκαν στα Σκόπια, στην Αυστραλία, τον Καναδά και όπου αλλού. Αρκετοί αναγκάστηκαν να φύγουν εξ αιτίας κάποιων πατριδοκάπηλων οικοπεδοφάγων. Όποιος είχε "προσβάσεις" στην "Ασφάλεια" κατηγορούσε όποιον ήθελε ως "βουλγαρόφιλο" και άντε να αποδείξει ο ταλαίπωρος ότι δεν ήταν ελέφαντας ... πάν’ τα σπίτια, πάνε και τα κτήματα, πρόσφυγας στο "Παραπέτασμα" το θύμα. Κάπως έτσι γέμισαν και τότε πρόσφυγες τα Σκόπια. Ο Τίτο θέλοντας να ξαποστείλει μερικούς διέδωσε τη φήμη ότι τάχα είχε πετύχει συμφωνία με την Ελλάδα για επαναπατρισμό τους. Όσοι τον πίστεψαν και εκδήλωσαν την επιθυμία να γυρίσουν βρέθηκαν στη Πολωνία, και ακόμη παραπέρα. Πάντως, πολλοί από αυτούς που παρέμειναν στα Σκόπια ή βρέθηκαν αλλού, δούλεψαν με ζήλο για τη δημιουργία αυτού του κράτους. Πολλοί, ίσως η πλειοψηφία, από αυτούς που συμμετέχουν σήμερα στο δημόσιο βίο αυτής της χώρας (πολιτική και πολιτισμό) είναι απόγονοι εκείνων των δυσαρεστημένων προσφύγων. ..........

Ο ρατσισμός που προϋποτίθεται και καλλιεργείται από κάθε εθνικιστική προπαγάνδα είναι ένα σημαντικό εμπόδιο που δεν αφήνει τους "λαούς των Βαλκανίων να προωθήσουν ιδέες και λύσεις που θα νοικοκυρέψουν τα πολιτικά, θρησκευτικά και εθνολογικά χαρακτηριστικά τους σε μια νέα Βαλκανική Ομοσπονδία κρατών. Κατά πώς το ζήτησε ο Ρήγας". Ίσως το πάθημα των Σέρβων που παρασυρμένοι από τα ρατσιστικά ιδεολογήματα του Πανσλαβισμού βρέθηκαν στις μέρες μας αντιμέτωποι με το ΝΑΤΟ χρησιμεύσει στους υπόλοιπους για να απεγκλωβιστούν από τις μηχανορραφίες της ρώσικης διπλωματίας - και αυτής των αγγλογάλλων - του 19^ού και 20^ού αιώνα που τόσα δεινά σώρευσαν στους κατοίκους της χερσονήσου του Αίμου. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ακόμα έχει την έδρα του στο Τσάριγκραντ (Βασιλεύουσα) -τή Νέα Ρώμη- και στην δυτική όχθη της χερσονήσου κάποια "αγύριστα κεφάλια" επιμένουν να ονομάζουν τη χώρα τους, "Χώρα του αετού" και να έχουν για σημαντικότερο εθνικό τους ήρωα τον Γεώργιο Καστριώτη ή Σκεντέρμπεη.

Στο Συλλαλητήριο δεν πάω ως πιστός, ως χριστιανός, αλλά ως Έλληνας πολίτης. Το Συλλαλητήριο δεν είν’ της Εκκλησίας, ούτε του Χριστόδουλου, ή της Ιεραρχίας. Είναι των Ελλήνων πολιτών που θέλουν στις γιορτές τους το "ράσο" να ’ναι παρόν. Των Ελλήνων πολιτών που ζητάν οι κληρικοί να είναι παρόντες στις κοινωνικές και εθνικές, κρατικές τους εκδηλώσεις. Δεν πρόκειται για θεοκρατία. Δεν ζήτησε κανείς αντί για τον Νομάρχη να έχουμε τον Δεσπότη. Αλλά δίπλα στο Νομάρχη να βρίσκεται ο Δεσπότης. Δίπλα στον Νομάρχη όχι συγκυβερνώντας αλλά ευλογώντας το λαό και τις αρχές του. Όχι ο Δεσπότης να βρίσκεται πάνω στο βουνό και άμα θέλω να πάω να τον βρώ. Οι πολίτες και όχι οι πιστοί αγωνίζονται ώστε το "Φαρμακείο" να βρίσκεται στην πλατεία για δικιά τους διευκόλυνση. Η Εκκλησία δεν θα χάσει τίποτα αν βρεθεί στο "βουνό" και ακόμη παραπέρα. Οι πολίτες θα χάσουν την ενεργό παρουσία Της στα κοινά, στη γιορτή και το πένθος, τη χαρά και το δάκρυ τους.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται, ειδικά τώρα με την είσοδό μας στην Ο.Ν.Ε. είναι το, "πώς επιλέγουμε να οργανώσουμε την κοινωνία μας;" Προτιμάμε τη λογική του “να μη φαίνεται το "διαφορετικό" για να μη καταπιέζεται”; Ή επιλέγουμε να φαίνεται το "διαφορετικό" και εξασφαλίζουμε την ισονομία με την ψήφιση κατάλληλων νόμων, ικανών να διασφαλίζουν τα δικαιώματα του όποιου "διαφορετικού"; Αν περάσει η πρώτη λογική του "γιούνιφορμ" όποιος θα επιλέγει να "ομολογεί" το πιστεύω του, την όποια "διαφορετικότητά" του, θα καταπιέζεται και με τη βούλα του κράτους. Θα φταίει που "προκαλεί"! Αν μπούμε στην Ο.Ν.Ε. με τη λογική του "γιούνιφορμ" υπογράφουμε το διωγμό μας, ως ελληνόφωνοι και ως Ορθόδοξοι.

Από ένα πρόχειρο ερωτηματολόγιο, με επτά ερωτήσεις, που μοιράστηκε σε φίλους και γνωστούς προέκειψε το αναμενόμενο. Οι περισσότεροι από όσους προτιμάνε, στην δεύτερη ερώτηση, να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες επέλεξαν, στην έκτη ερώτηση, το "διαφορετικό" να είναι ορατό και οι νόμοι του κράτους να εξασφαλίζουν τη μη καταπίεσή του. Δηλαδή παρατηρείται μια αντίφαση. Ενώ γενικά και αυθόρμητα είναι υπέρ της φανέρωσης της "διαφορετικότητας" στην συγκεκριμένη περίπτωση -του θρησκεύματος- έχουν πεισθεί να συνηγορήσουν υπέρ του "γιούνιφορμ".

Ίσως είναι σημειολογικά σημαντικό το ότι η πλήρης ένταξη της χώρας μας στην Ο.Ν.Ε. σημαδεύτηκε από τον παραμερισμό του ελληνικού Κοινοβουλίου στην περίπτωση του νόμου περί αναγραφής του θρησκεύματος στις αστ. ταυτότητες. Ίσως το μήνυμα να είναι ότι και το εθνικό μας Κοινοβούλιο θα γίνει κάτι σαν το "Βασιλέα" της Μεγάλης Βρετανίας. Ένα γραφικό έθιμο, περίπου "φολκλόρ". Περίπου τέτοιος δεν είναι άλλωστε και ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Δημοκρατικότατα ψηφίζει ότι θέλει, και το Διευθυντήριο της Ο.Ν.Ε. αυτόνομα καθορίζει τις τύχες των λαών της Ευρώπης; Η Δημοκρατία είναι άθλος και άθλημα. Ο άνθρωπος υπόκειται σε ένα συνεχές γίγνεσθαι. Το ίδιο και η κοινωνική και πολιτική του ζωή. Το πολίτευμά μας είναι δημοκρατικό αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει όχι το "τί είναι" αλλά το "τί γίνεται", το "προς τα που πάνε τα πράγματα". Αν κάνουμε ένα διάγραμμα του οποίου ο οριζόντιος άξονας είναι ο χρόνος και ο κάθετος η "δημοκρατικότητα" θα παρατηρήσουμε ότι εδώ και κάποια χρόνια η καμπύλη έχει πάρει την κατηφόρα απομακρυνόμενη από την όποια μέγιστη τιμή είχε λάβει στο παρελθόν.

Φυσικά ακόμη δεν έχει φτάσει και τα υπό το μηδέν επίπεδα άλλων εποχών. Γενικά δημιουργείται η αίσθηση ότι "κάποιοι" βάλθηκαν να ανατρέψουν ότι κατέκτησαν οι πολίτες της Ευρώπης από την Γαλλική Επανάσταση και μετά. Λες και τα φαντάσματα της Φεουδαρχίας παίρνουν την ρεβάνς.

Επιχειρηματολογώντας υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προτείνουν ως μόνη διέξοδο την ομογενοποίηση των "υποκειμένων". Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια θεωρούν δεδομένο ότι ο μόνος τρόπος να περιοριστεί κάπως ο ρατσισμός είναι το "διαφορετικό" να πάψει να είναι ορατό. Σου λέει ο ειλικρινής ρατσιστής: "αν δω δίπλα μου το "διαφορετικό" θα το κάνω ... σαπούνι!" Άρα δεν πρέπει να είναι όρατο κάθε ταλαίπωρο "διαφορετικό". Για το καλό του! Με αυτή τη λογική θα φτάσουμε και στο όνομα. Πώς λέγεσαι; Πόποβιτς ά! είσαι Σέρβος "σφαγέας" των Βαλκανίων κ.λπ. Η λύση; να μην φαίνεται το όνομά σου. Να είσαι το 515636817 "υποκείμενο". Μηδέν διάκριση μηδέν διακρίσεις! Όπως λέμε ορατότης μηδέν.

Ο αγώνας για την αναγραφή του θρησκεύματος είναι αγώνας για την ελευθερία. Μπερδεύει όμως τους "αριστερούς" το ότι αυτού του αγώνος ηγείται η "Εκκλησία" (ο κλήρος). Βέβαια δεν είναι δουλειά της Εκκλησίας να αγωνίζεται υπέρ της μιας ή της άλλης μορφής πολιτεύματος. Αυτά είναι επιλογές του "Καίσαρος" που η Εκκλησία γνωρίζει να σέβεται. Αυτό που παρέχει η Εκκλησία είναι η ελευθερία του προσώπου. Ο πιστός δεν δουλεύει για την Επανάσταση αλλά φιλότιμα εργάζεται για την Ανάσταση, αυτού τε και ημών των πεπτοκότων και θνητών. Κοπιάζει, ασκείται ώστε να "καταποθεί το θνητόν υπό της ζωής" (Κορ. Β’, ε’,4).

Ο αγώνας υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος δεν είναι των πιστών ούτε της Ιεραρχίας, είναι των Ελλήνων πολιτών που θέλουν να ζήσουν σε μια Ο.Ν.Ε. όπου η καμπύλη της "δημοκρατικότητας" θα βρίσκεται συνεχώς κοντά στο limit up. Βέβαια αν κάποιοι από τους Έλληνες και Ευρωπαίους "δημοκράτες" αποφάσισαν ότι: "όταν τρώμε δεν μιλάμε", δικό τους πρόβλημα. Να θυμώμαστε όμως ότι η Δημοκρατία ποτέ δεν είναι δεδομένη. Κάθε πολιτική πράξη ή συμβάλλει στην εδραίωσή της ή συντελλεί στο ξήλωμα και τη συρρίκνωσή της. Μπορεί κάποτε να αγωνίστηκα για τη ελευθερία. Αυτό δεν με εξασφαλίζει από το φαρισαϊσμό, την υποκρισία. Οι χίλιες φορές δεν προεξοφλούν την επόμενη. Κάλλιστα ο όποιος αγωνιστής μπορεί να καταντήσει φερέφωνο "της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας". Κάθε άνθρωπος έχει το παρελθόν του και είναι πάντα ελεύθερος -μια δημοκρατική κοινωνία ωφείλει να του εξασφαλίζει αυτή τη δυνατότητα- να επιλέγει το μέλλον του. Δεν παρελθον-καθοριζόμαστε, χρειάζεται όμως αγώνας για να μπορέσει ο θνητός να απελευθερωθεί από το όποιο παρελθόν του.

Το ζήτημα του ρατσισμού και των "διακρίσεων" είναι πολύ σοβαρό για να ελπίζει κανείς ότι θα το λύσει δια της μεθόδου του συμπαθούς αφρικανικού πτηνού (της στρουθοκαμήλου). Χρειάζεται καλλιέργεια των πολιτών και κατάλληλο νομικό πλαίσιο. Αυθόρμητα η πλειοψηφία των ερωτηθέντων -ιδιαίτερα εκείνοι που δεν συμφωνούν με την "αναγραφή"- απάντησε ότι το "διαφορετικό" πρέπει να είναι ορατό και οι νόμοι του κράτους και η αγωγή να εξασφαλίζουν τη μη καταπίεσή του. Πιστεύουν οι άνθρωποι, εξ ιδίων και αυτοί κρίνοντας ότι μπορεί να νικηθεί ο ρατσισμός. Μπορεί να έρθει εποχή που το "διαφορετικό" θα ζει ισόνομα με αξιοπρέπεια χωρίς να χρειάζεται να κρύβεται δίπλα στο κάθε "άλλο". Με την κατάλληλη αγωγή, άσκηση και παιδεία είναι εφικτό το "ουκ ένι Έλλην ή Ιουδαίος" του απ. Παύλου. Κάτι που κάποτε επιτεύχθηκε, σίγουρα μπορεί να ξανακερδιθεί.

Μπορεί η Εκκλησία του Χριστού να μην κατάφερε να φέρει την τελειότητα στις ανθρώπινες κοινωνίες που δέχτηκαν να τις εμπνεύει, λόγω της ραθυμίας ημών των μελωδούντων, αλλά τουλάχιστον στο θέμα της εθνικής εταιρότητας πέτυχε να εμπνεύσει ισονομία και την πλήρη ενσωμάτωση των όποιων διαφορετικής καταγωγής θνητών. “Εν τω κόσμω τούτω η ζώσα πείρα της υποστάσεως σπανίως δίδεται εις τους ανθρώπους: Έρχεται δια της χριστομιμήτου προσευχής υπέρ του σύμπαντος κόσμου ... Εν τοιαύτη προσευχή βιούται το ομοούσιον του ανθρωπίνου γένους. Δι’ αυτής αποκαλύπτεται εις ημάς το οντολογικόν νόημα της "δευτέρας εντολής". Όλος ο Αδάμ γίνεται είς Άνθρωπος-Ανθρωπότης. Πάν ότι είναι κατώτερον τούτου, είναι κατώτερον και της ευαγγελικής εντολής. Ευλόγως θα ηδυνάμεθα να είπωμεν ότι η εν ταις εντολαίς του Χριστού ενυπάρχουσα πραγματικότης δεν εξεπληρώθη εν τω ιστορικώ Χριστιανισμώ εις τας αληθινάς αυτής διαστάσεις. Εν τη οντολογική αυτού αξία ο Χριστιανισμός υπερβαίνει αμέτρως την σύνεσιν εκείνων, οίτινες εκ ραθυμίας δεν θέλουν να αποκτήσουν την αγίαν θεογνωσίαν, ήτις και είναι η αιώνιος ζωή. Οι άνθρωποι αναζητούν την αλήθειαν. Πολλοί αγαπούν τον Χριστόν, αλλά συχνάκις επιχειρούν να υποβιβάσουν το Ευαγγέλιον εις το επίπεδον της ηθικής διδασκαλίας”.

Ο άγιος Αφραάτης (γιορτάζει στις 29 Ιανουαρίου) ήταν Πέρσης. Έζησε τον 4^ο με 5^ο αιώνα μ.Χ.. Ασκήτεψε κοντά στην Έδεσσα της Συρίας και αργότερα στα περίχωρα της Αντιόχειας. Ελληνικά έμαθε λίγα. Απέκτησε μεγάλη φήμη και πολύς κόσμος πήγαινε να τον επισκευθεί. Κάποτε πήγε και ο ρωμαίος τοπάρχης της περιοχής που τον εκτιμούσε πολύ. Για δώρο του έφερε ένα περσικό χιτώνα. Είχε συμμετάσχει σε μια πρεσβεία των Ρωμαίων προς τους Πέρσες και στο ταξίδι του θυμήθηκε τον Πέρση ασκητή. Όταν επέστρεψε από το ταξίδι του πήγε να βρει τον Αφραάτη. "Πατέρα μου, ξέρω πως για κάθε άνθρωπο η ιδιαίτερη πατρίδα του είναι γλυκειά κι οι καρποί που φυτρώνουν σ’ αυτή είναι οι πιο γλυκείς. Σε παρακαλώ λοιπόν να τον δεχτείς και να μου δώσεις την ευλογία σου". Ο γέροντας είπε: "προτίμησα να έχω ένα μόνο σύντροφο κάτω από την ίδια στέγη και όχι περισσότερους. Ένδεκα χρόνια το τήρησα αυτό. Κάποτε ήλθε ένας από την ίδια με μένα φυλή, θέλοντας να μείνει μαζί μου. Αγαπώ τον ομόφυλό μου σαν κάποιον από την ίδια με μένα φυλή, αλλά θεωρώ λυπηρό και άδικο να διώξω τον άλλο που επίσης τον αγαπώ και που με τόση αφοσίωση με υπηρέτησε ένδεκα χρόνια". Τότε ο ρωμαίος τοπάρχης, Ανθέμιος, είπε: "πράγματι δεν είναι δίκαιο να διώξεις αυτόν που σε υπηρέτησε ένδεκα χρόνια και έχει αποδείξει ότι σου είναι χρήσιμος μόνο και μόνο για να δεχτείς κάποιον συμπατριώτη σου που δεν ξέρεις στο κάτω κάτω αν θα είναι καλός συνασκητής". Τότε και ο Αφραάτης είπε: "λοιπόν, αρχοντά μου, όπως με συμβούλευσες δεν θα κρατήσω τον καινούργιο περσικό χιτώνα που μου έφερες, γιατί έχω τον παλιό που με εξυπηρετεί θαυμάσια". Σε αυτόν τον Πέρση ασκητή, εκεί κοντά στη μεθόριο με την περσική αυτοκρατορία τον θανάσιμο εχθρό των Ρωμαίων, έτρεχαν "άρχοντες και διοικητές κι αξιωματικοί από κάθε βαθμό και επαγγελματίες και μ’ ένα λόγο ιδιώτες και στρατιωτικοί, μορφωμένοι κι αμόρφωτοι, πάμφτωχοι και πάμπλουτοι". Αυτό θα πει "ελληνοτουρκική" φιλία.

Ως γνήσιοι απόγονοι ενδόξων προγόνων ωφείλουμε τουλάχιστον να θυμώμαστε τους καημούς τους, "πάλιν με χρόνους με καιρούς πάλιν δικά μας θα ’ναι", πότε θα συνεχιστεί η διακοπήσα θεία Λειτουργία της 29^ης Μαΐου 1453. Και σήμερα πλέον είναι ορατό το πώς και μάλιστα ειρηνικά και αναίμακτα. Μπαίνει η Γείτων στην Ο.Ν.Ε. και ‘κει χορεύουμ’ όλοι. Τη Πόλη θα πάρουμε μέσω της Ο.Ν.Ε. στην ένταξη της Γείτονος πρώτοι λέμε ναι. Πολύ πριν τους πολιτικάντηδες κομματαρχαίους ο λαός είχε την πολιτική στο πετσί του. Το περίφημο καραγκιοζλήκι. Αλλά ήρθαν οι εισαγώμενοι ιδεολογάροι υβρίζοντες τούτη τη τέχνη των προγόνων μας, την τέχνη του εφικτού, που βοήθησε το Γένος να επιβιώσει επί αιώνες. Επιτέλους όμως όλες οι ιδέες απορροφήθηκαν από το Μαμωνά και προσγειωνόμαστε πάλι στην αναζήτηση του εφικτού έχοντας όμως δυστυχώς πολύ ξεμάθει εκείνη την πατρώα τέχνη της μακρυάς χειρός του Μαυρομάτη (Καραγκιόζης = Μαυρομάτης).

Ο Καίσαρ φανερά και "κάθετα" ετάχθει κατά της Τρομοκρατίας (της ιδιωτικής, της εξωθεσμικής). Ωφείλουμε λοιπόν να συντονιστούμε. Ιερός πόλεμος; Ναι! αλλά ενάντια στη λεγόμενη "17 Νοέμβρη". Αν ήμουν Πάπας θα υπέγραφα εν λευκώ συγχωροχάρτι σε όποιον συλλάβει τους δράστες, ή έστω συντελέσει στη σύλληψή τους. Αν ήμουνα Χομεϊνί θα έταζα πιλάφια και ουρί. Από τους προγόνους μας όμως μάθαμε να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία, μέχρι θανάτου. Ελευθερία ή θάνατος! Θάνατος δικός μου όχι εκτέλεση του άλλου! Αυτή μας η παράδοση χτυπιέται από τους κάπηλους εκτελεστές. Γενική επιστράτευση να γίνει των πιστών και κάθε πατριώτη, για να συλληφθούν οι δράστες που κάνουν το τεράστιο αυτό κακό στην πατρίδα μας. Δίνουν αφορμή στα διάφορα κέντρα εξουσίας, λόγω της Τρομοκρατίας, να πριονίζουνε το δένδρο της Δημοκρατίας, και στιγματίζεται έντεχνα όλη μας η παράδοση. Πάση θυσία να φύγει από πάνω μας αυτή η ταμπέλα: της χώρας που τάχα υποθάλπτει την Τρομοκρατία. Μιλάνε για κρατικές υποθέσεις αλλά ακόμα και ο Στάλιν όταν ζορίστηκε από τους Γερμανούς ζήτησε τη βοήθεια της Εκκλησίας για να πετύχει την συστράτευση του λαού.

Στην εποχή μας τό: "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι" έχει γίνει λίγο πιο πολύπλοκο. Έχουμε διασπορά εξουσιών οπότε μοιάζει να πάει να γίνει: "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, τα του "Νομάρχη" τω "Νομάρjχjηjgg¤ ", τα των "ΜΜΕ" τοις "ΜΜΕ", τα του λαού τω λαώ, και τέλος τα του Θεού τω Θεώ". Κάποτε η εξουσία ήταν ο Βεζύρης και ο Καραγκιόζης είχε σχετικά εύκολη δουλειά. Σήμερα με τη διασπορά των εξουσιών μας χρειάζεται πολυκαραγκιόζης, super, "καρά-" εις το τετράγωνο, με μαύρο κατάμαυρο το μάτι. Της "κόρης" του ματιού ο φακός, από όπου διέρχονται οι δέσμες των ακτίνων του ορατού φωτός, να είναι απαλλαγμένος παντός φάσματος, χωρίς "καταρράκτη", θολούρα και αλλιώσεις που προκαλούν οι προλήψεις, οι προκαταλήψεις, ιδεοληψίες το τάχα "είναι". Εντελώς μαύρος, πεντακάθαρος, διάφανος, σπινθηροβόλο κρύβοντας κενό σκοτάδι.

Ιούνιος 2000

ΟΤΑΝ ΨΗΦΙΖΕΙ Ο ΛΑΟΣ, ΞΑΝΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΕΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝ’ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΟΥΤΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΟΥΣ

ΤΟ ΡΑΣΟ ΝΑ ‘Ν’ ΠΑΡΟΝ

ΕΙΜ’ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΩ

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΝΑ ’ΧΕΙ ΤΗ ΒΟΥΛΑ ΜΕ ΤΟ Χ.Ο.

ΨΗΦΙΣΑ ΣΗΜΙΤΗ ΝΟΙΚΟΚΥΡΗ

ΚΙ’ ΟΧΙ ΕΡΜΑΙΟ ΑΓΝΏΣΤΟΥ ΚΥΡΗ.

ΨΗΦΙΣΑ ΣΗΜΙΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ

ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗ ΜΑΣΤΡΟΧΑΛΑΣΤΗ.

ΨΗΦΙΣΑ ΣΗΜΙΤΗ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΗ

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΡΩΜΑΙΪΚΟ ΚΙ’ Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΖΕΙ.

ΚΩΣΤΑ ΘΥΜΗΣΟΥ "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ"

ΒΓΕΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΟ ΣΟΥ ΚΟΙΤΑ

ΝΑ Σ’ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΟΛΗ ΣΟΥ ΤΗ ΖΗΣΗ

ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΝΑ ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ Σ’ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΗ.

ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΔΙΑΙΡΕΙ ΠΑΝΤΑ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ

ΜΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΡΘ’ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

ΝΑ ΖΕΙ ΑΥΤΟΣ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΚΙ ΕΣΥ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ

ΑΥΤΑ ΧΤΥΠΙΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΑΣΙΑ

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΟΛΟ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΟΜΕΪΝΙ ΟΥΤΕ ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ

ΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΡΩΜΑΙΪΚΟ ΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΜΕ ΔΗΜΑΡΧΟ, ΝΟΜΑΡΧΗ ΚΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΠΟΥ ΦΕΡΕΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ.

Η ΥΒΡΙΣ, ΑΔΕΛΦΙΑ, ΧΡΗΖΕΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

ΓΙΑΤ‘ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΝΕΜΕΣΙΣ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΕΝΙΑΣ.

ΠΡΩΤΑ ΑΠ’ ΟΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ

ΜΑ ΔΟΥΛΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΦΕΟΥΔΑ ΤΩΝ ΓΚΕΪ.

ΤΟ ΕΙΠΕ ΤΟ ΕΙΠΕ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ,

ΠΡΩΤΑ ΑΠ’ ΟΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ,

ΒΕΒΑΙΩΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ.

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΔΙΑΛΕΞΑΝ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΑΛΑ ΤΟ ΦΕΣΙ

ΓΙΑΤ’ Η ΣΧΙΣΤΗ ΤΙΑΡΑ ΦΟΡΙΩΤΑΝ ΩΣ ΤΗ ΜΕΣΗ.

ΟΙ ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ

ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ ΜΕ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΤΙ ΡΩΜΑΪΚΟΝ.

ΜΑ ΤΩΡΑ ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΜΠΑΙΝΕΙ Η ΓΕΙΤΩΝ ΣΤΗΝ Ο.Ν.Ε. ΚΑΙ ‘ΚΕΙ ΧΟΡΕΥΟΥΜ’ ΟΛΟΙ.

ΤΗ ΠΟΛΗ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΣΛΑΝΗ

ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟ ΑΛΑΝΙ

ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΤΗΣ Ο.Ν.Ε.

ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΟΣ ΠΡΩΤΟΙ ΛΕΜΕ ΝΑΙ.

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΜΑΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΑΚΟΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ

ΠΟΡΦΥΡΑ, ΧΡΥΣΑΦΙ, ΜΟΥΣΙΚΗ,

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑ ΕΚΕΙ ΕΧΟΥΝ ΣΩΘΕΙ.

ΤΑ ΕΙΠΑΝΕ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΝΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΞΕΚΟΜΜΕΝΑ

ΠΡΟΓΟΝΟ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝΕ ΑΠΟΓΟΝΟ ΚΑΝΕΝΑ.

ΜΑ ΝΑ ‘Ν’ ΚΑΛΑ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ

ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΑ ΡΩΜΑΙΪΚΑ ΚΑΙ ΖΟΥΝ ΜΕΣ’ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ.

ΜΑΣ ΕΙΠΑΝΕ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΤΗ ΡΩΜΥΛΙΑ

ΟΠΩΣ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΤΟ ΛΕΝΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΑΡΧΙΖΕ ΤΟΤΕ Η ΡΩΜΑΝΙΑ

ΚΑΙ ΕΦΕΡΝΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ.

ΤΗΝ ΕΚΡΥΒΑΝ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΟΙ ΤΑΧΑ ΦΩΤΙΣΤΕΣ

ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΜΑΘΕΙ ΟΙ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΕΣ.

Ο ΓΚΜΟΧ ΤΟ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΗ ΜΠΑΛΛΑ

Η ΠΛΕΟΝ ΟΜΩΣ “ΝΟΝ” ΚΥΡΙΑ ...

ΕΙΝΑΙ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ.

ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΜΑ ΟΛΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑ ΣΩΖΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΤΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΜΗ ΤΗ ΚΛΑΙΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΑ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ

ΤΗ ΓΗΡΑΙΑ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ, ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΦΩΤΙΣΕΙ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΒΑΛΚΑΝΙΟΙ ΔΗΛΑΔΗ ΡΩΜΑΙΟΙ

ΤΟΥΤΕΣΤΙ ΑΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ

ΕΙΠΑΝΕ ΒΛΑΧΙΑ ΤΗΝ ΒΑΛΑΧΙΑ

ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕ ΡΩΜΑΝΙΑ

ΒΛΑΧΟΙ ΒΑΛΛΩΝΟΙ ΚΑΙ ΟΥΑΛΛΟΙ

ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΟΙ “ΔΥΝΑΤΟΙ”

ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ ΜΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ

Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΠΕΣΕ ΦΕΡΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΙ ΑΝΘΕΙ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΡΩΜΗΟΙ

ΤΟ ΣΒΗΣΑΝΕ ΟΙ “ΦΩΤΙΣΤΕΣ” ΤΟ “ΔΥΝΑΤΟΙ”

ΤΟ ΘΑΨΑΝΕ ΟΙ ΓΚΕΜΠΕΛΣ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ

ΝΑ ΜΗ ΤΟΛΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ.

ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

ΜΑ ΟΛΟΙ ΚΑΤΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ “ΤΖΑΚΙΑ” ΚΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΝΑ ΠΟΥΝΕ ΤΟ “ΘΡΥΛΟ” (ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ) ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ

ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΝ ΤΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ (ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ) ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΒΙΟΛΕΤΙΤΣΑ

ΝΑ ‘ΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΕΦΑΛΟ (ΑΕΚ) ΜΕ ΠΑΣΧΑΛΙΤΣΑ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΙ Η ΑΘΗΝΑ ΚΩΛΟΠΕΤΕΙΝΙΤΣΑ

ΤΟ ΟΝΟΜΑ, ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ

ΣΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ

ΤΑ "ΜΑΝΕΫ" ΤΑ "ΜΑΝΕΫ" ΜΑΖΕΥΟΥΝΕ ΣΑΝ “ΜΑΝΑ”

ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΑΪΖΟΥΝΕ ΜΠΟΜΠΟΤΑ ΚΟΥΡΑΜΑΝΑ

ΚΡΙΜΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ ΠΟΥ ΣΕ ΛΕΝ ΜΑΡΙΑ

ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, ΚΥΡΙΑ

ΑΛΛΑΞΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΕ ΣΟΥΛΤΑΝΑ

ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΠΕΘΑΙΝΕΤΕ ΓΙΑ “ΜΑΝΑ”

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕ ΑΦΟΡΙΣΕ ΤΗ ΔΑΜΑΝΑΚΗ

ΓΙΑ ΝΑ ‘ΝΑΙ ΛΕΥΤΕΡΗ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙ

ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΤΟ ΕΙΠΑ ΓΙΑ ΑΣΤΕΙΟ

ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ

ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΜΑΡΙΑ ΣΕ ΣΟΥΛΤΑΝΑ

ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΑΝΑ

ΑΓΑΛΜΑ ΣΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΔΑΜΑΝΑΚΗ

ΜΑ ΣΥ ΜΑΣ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΣ ΣΑΝ ΤΗΣ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ

ΕΔΩ ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΕΖΗΣΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΗ

ΕΔΩ ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΝΑ ΤΟ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ

ΕΔΩ ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΠΑΡΤΟ ΡΕ ΜΑΡΙΑ ΤΟ ΣΤΑΧΤΟΔΟΧΕΙΟ

ΕΔΩ ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΠΑΡΕ ΔΑΜΑΝΑΚΗ ΚΑΙ ΣΚΙΣΕ ΤΟ ΠΤΥΧΕΙΟ

ΕΔΩ ΕΙΝ’ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

ΠΟΥ ΠΑ’ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΩΝ “ΜΕΣΩΝ” Η ΟΥΝΙΑ

ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΠΩΣ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΟ Χ.Ο.

ΠΩΣ ΘΑ ΣΕΒΑΣΤΟΥΜΕ ΤΟ “ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ” ,

ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΑΤΟ ;

ΕΙΜ’ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΩ,

ΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΟΥ ΘΑ ΨΑΛΛΩ ΣΤΟ ΝΑΟ,

ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ.

ΕΙΜ’ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΩ,

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΟΥ ΕΠΑΝΩ ΤΗΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ.

ΕΙΜ’ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΩ,

ΤΟ ΓΑΜΟ, ΤΙΣ ΚΗΔΕΙΕΣ ΜΟΥ ΘΑ ΨΑΛΛΩ ΣΤΟ ΝΑΟ.

ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΕ, ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΕ ή ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ

ή ΑΣ’ ΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΟΥ.

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ Ο ΡΩΜΗΟΣ ΝΑ ΖΕΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΣ

Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ

ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ ΔΥΣΚΥΒΕΡΝΗΤΟ ΛΑΟ

ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΟ ΞΗΛΩΜΑ ΑΠ’ ΤΟ ΔΕΣΠΟΤΙΚΟ

ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΙΚΡΑΙΝΑΝ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ

ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΑΝ ΕΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΟ ΚΟΝΤΟ

ΠΕΤΑΞΑΝΕ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΦΤΩΧΥΝΑΝΕ ΤΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ

ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ

ΤΑΧΑΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡΑΚΙΑ

ΜΑ ΗΡΘΕ ΠΙΑ ΤΟ “ΓΙΟΥΝΙΚΟΝΤ” ΚΑΙ ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΚΟΛΠΑΚΙΑ

ΦΘΗΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΠΛΕΟΝ

ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΝΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

ΝΑ ΕΧΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΤΟΝΩΝ ...

ΝΑ ΧΟΥΜΕ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ... ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ

Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ ΟΣΑ ΕΧΕΙ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ

ΨΑΧΝΕΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΑ ΖΗΤΑ

Ο ΧΕΝΡΥ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΔΥΣΚΥΒΕΡΝΗΤΟ ΛΑΟ

ΚΑΙ ΒΑΛΘΗΚΕ ΝΑ ΔΙΩΞΕΙ ΜΑΚΡΥΑ ΜΑΣ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ

ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΕΣ

ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΤΟΥ ΓΚΕΜΠΕΛΣ ΜΑΘΗΤΕΣ

ΠΑΝΤΑΓΙΑΣ, ΤΣΟΥΚΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΤΡΕΙΣ ΤΟΥ “ΣΥΝ”

ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΤΡΟΜΑΡΑ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΙ “ΙΝ”

Ο ΓΚΕΜΠΕΛΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑ

ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΡΥΘΜΙΖΕΙ ΜΟΝΆΧΟΣ ΤΑ ΜΥΑΛΑ

ΕΙΠΑΜΕ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΗΝ Ο.Ν.Ε.

ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΣΕ ΟΛΑ ΛΕΜΕ ΝΑΙ

ΔΕΝ ΕΙΣ’ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΤΣΟΥΚΑΤΟ

ΕΙΣΑΙ ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ ΔΙΧΩΣ “ΠΙΑΤΟ”

ΣΤΕΙΛΑΝΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΑΚΗ.

ΒΓΑΛΛΑΝ ΤΟΥΣ ΦΕΥΓΑΤΟΥΣ ΣΤΗ ΤΙ.ΒΙ.

ΝΑ ΕΧΟΥΝΕ ΝΑ ΛΕΝΕ ΟΡΙΣΤΕ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ.

ΧΤΥΠΗΣΕ ΜΕΤΑ ΚΑΙ Η “ΔΕΚΑΕΦΤΑ”

ΚΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΦΩΝΑΞΑΝ ΑΦΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΑ.

ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

ΑΪΝΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΑ ΠΟΤΗΡΑΚΙ

ΝΑ ΠΙΕΙΣ ΑΠ’ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

ΝΑ ΝΟΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΒΡΕ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙ

ΣΤΗ ΔΙΨΑ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΡΥΑΚΙ

ΕΙΝΑΙ ΛΕΕΙ ΘΕΜΑ ΚΡΑΤΙΚΟ

ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΜΑΜΟΥΧΑΛΟ ΣΚΥΦΤΟ

ΝΑ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΡΑΣΟ ΚΑΙ ΠΑΠΑ

ΓΙΑ “ΦΑΡΜΑΚΑ” ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ “ΑΓΟΡΑ”

ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΑΛΛΟΥ ΕΙΝ’ Ο “ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ”

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟ Ο “ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ”

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ

ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΕΡΝΕΙ

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ

ΣΑΝ ΤΟ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΤΗ ΦΕΡΝΕΙ

ΤΟ ΕΙΠΕ Ο ΠΑΪΣΙΟΣ ΤΟ ΛΕΕΙ Ο ΧΡΗΣΜΟΣ

ΟΡΓΩΝΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΚΑΙ ΣΠΕΡΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΙΕΡΟΣ

ΤΗ “ΔΕΚΑΕΦΤΑ” ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΆ Η ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΛΗΤΤΕΙ Η “ΔΕΚΑΕΦΤΑ” ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ

ΟΙ ΓΙΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ‘ΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΆ Η ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΕΙ

ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΕΧΕΙ ΛΕΥΤΕΡΩΘΕΙ

ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΓΡΑΦΙΑΔΕΣ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝΕ ΟΙ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ

ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΙ ΕΣΒΗΣΕ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.

ΣΤΟ Χ.Ο. ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΗ

ΦΩΤΙΖΕΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΔΥΣΗ ΚΙ’ ΑΝΑΤΟΛΗ.

ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ ΓΝΩΤΕ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΗΤΤΑΣΘΕ·

ΕΠΑΚΟΥΣΑΤΕ ΕΩΣ ΕΣΧΑΤΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ·

ΙΣΧΥΚΟΤΕΣ ΗΤΤΑΣΘΕ.

ΕΑΝ ΓΑΡ ΠΑΛΙΝ ΙΣΧΥΣΗΤΕ, ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΗΤΤΗΘΗΣΕΣΘΕ.

ΚΑΙ ΗΝ ΑΝ ΒΟΥΛΗΝ ΒΟΥΛΕΥΣΗΣΘΕ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕΙ ΚΥΡΙΟΣ·

ΚΑΙ ΛΟΓΟΝ ΟΝ ΕΑΝ ΛΑΛΗΣΗΤΕ, ΟΥ ΜΗ ΕΜΜΕΙΝΗ ΕΝ ΥΜΙΝ,

ΟΤΙ ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ

Ιούνιος 2000

« Το πρόβλημα με την Ελλάδα, σύμφωνα με τη Σμιθ, είναι ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο Ελλάδες. Η μία είναι δυτική, σύγχρονη, ανοικτή, αναδιαρθρωμένη, ανταγωνιστική και διεθνής, η άλλη Ελλάδα είναι ανατολική, παραδοσιακή, παρωχημένη, έχει φοβίες, είναι απαίδευτη και είναι εσωστρεφής.

"Ευτυχώς που η χώρα βρίσκεται στα χέρια των πρώτων", λέει η Σμιθ, αλλά δυστυχώς πρόκειται "για μία μειοψηφία αγγέλων σε μια θάλασσα σατανάδων", ενώ "το πολιτικό φάσμα αποτελείται από μέλη της άλλης Ελλάδας".»

Η εν λόγω δημοσιογράφος επίσης σχολιάζει: « Γράφω το κομμάτι με βαριά καρδιά. Δεν είμαι ανθέλληνας αλλά γνωρίζω ότι ως τέτοια θα θεωρηθώ μόλις δημοσιευθεί. Έχω ζήσει και εργαστεί ως δημοσιογράφος 14 χρόνια στην Ελλάδα και ξέρω ότι είναι μαγικός τόπος με μαγικούς ανθρώπους. Όμως, αυτά που συμβαίνουν με τις ταυτότητες θα έκαναν τα κόκκαλα του Περικλή να τρίζουν στο μνήμα του.»

Η επίκληση του τριγμού των οστών του Περικλή μάλλον γίνεται, για να ενεργοποιηθούν τα "δημοκρατικά" αντανακλαστικά των αναγνωστών. Αλλά τα όποια υπολείμματα του σώματος του ενδόξου αρχαίου ημών προγόνου όντως τρίζουν από την καπηλεία και το καπέλωμα της έννοιας "Δημοκρατία" που γίνεται από τους εν Εσπερία δικαιωματοκάπηλους, και τα καθ’ ημάς παπαγαλάκια τους, τους κατά Σμίθ "αγγέλους".

Η κυρία Σμίθ ομολογεί ότι οι κατ’ αυτήν "άγγελοι" εν Ελλάδι είναι μια μικρή μειοψηφία -σύμφωνα με τα κυβερνητικά γκάλοπ το 9% (το 9% προτιμάει να είναι κυρίαρχη η ευρωπαϊκή πολιτισμική επιρροή, το 41,4% η ελληνορθόδοξη παράδοση και το 45,3% ένας συνδυασμός και των δύο· εφ. "ΤΟ ΒΗΜΑ", 2 Ιουλίου 2000)- η οποία, όμως, "ευτυχώς" έχει τη χώρα στα χέρια της αν και "το πολιτικό φάσμα αποτελείται από μέλη της άλλης Ελλάδας" τους κατά Σμίθ "σατανάδες". Και με το δίκαιο τους, λοιπόν, να "ζορίζονται" τα οστά του Περικλέους, όταν βλέπει στην πατρίδα του οι ελάχιστοι ΜΜΕσοπρόβλητοι να σέρνουν απ’ τη μύτη -ή μάλλον από την τσέπη- τους πολλούς.

Στην Ευρώπη και την Αμερική τείνει να κυριαρχήσει η λογική του uniform: "αν δεν δηλώνεις την ιδαιτερότητά σου, τότε και μόνο τότε μπορείς να τη διασώζεις". Αν δεν αντισταθεί στην ισοπεδωτική αυτή λογική η ευαίσθητη περί την ελευθερία Ελλάς ποιός θα φωνάξει; Τόσο μελάνι κι έρμο αίμα έχει χυθεί για αυτήν την περιβόητη ελευθερία της έκφρασης και τώρα θα πρέπει να κρυβόμαστε οι όποιοι διαφορετικοί, για να εξασφαλίζουμε την μη καταπίεσή μας; Μη ξεχνάμε ότι σαν ορθόδοξοι στην ΟΝΕ και, ακόμη περισσότερο, στο μεγάλο παγκόσμιο χωριό είμαστε μειοψηφία.

Οι "άγγελοι", μετά τα συλλαλητήρια του Ιουνίου του 2000, δήλωναν ότι συμμετείχαν σε αυτά 75.000 και 140.0000 "σατανάδες" τύπου religiosus antiAndroulakious ενώ η φιλάγγελος κυρία Σμίθ αποκαλύπτει ότι: « Τον Ιούνιο περισσότεροι από 1 εκατομ. άνθρωποι συγκεντρώθηκαν ως κοπάδι πρόβατα να ακούσουν τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ...» (εδώ έχουμε μετάλλαξη των "σατανάδων" σε πρόβατα -ύβρις να ’ναι κι ό,τι να ’ναι).

Κατεξοχήν παράδειγμα "αγαθού" αγγέλου ο κύριος Πανταγιάς -σύμβουλος Τύπου του κ. Σημίτη- σε συνέντευξή του στο ΕΨΙΛΟΝ της "ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ" μεταξύ των άλλων λέει για τον Πρωθυπουργό: "Ο Κώστας Σημίτης δεν είναι γόης, δεν είναι ρήτορας, δεν είναι χειμαρρώδης, εκρηκτικός. Δεν συνεπαίρνει με το πάθος του. ...". Σε άλλο σημείο απαντώντας στην ερώτηση: "Και τι είχε ο Ανδρέας που δεν έχει ο Σημίτης;" Απαντά: "Πάθη, με όλη τη σημασία της λέξης." Αναφερόμενος δε στον εαυτό του ομολογεί με "αγγελική" "αγαθότητα": "Τέλος, ναι, είμαι συγκρουσιακός. Πολλές φορές συνειδητοποιώ ότι βάζω παραπάνω πάθος στις απόψεις μου. Ομως, αν λείψει το πάθος, τι μένει; Ο ξενέρωτος κυνισμός! Είμαι συγκρουσιακός, λοιπόν, γιατί δεν είμαι ουδέτερος. ...".

Επίσης υποστηρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι καθεστώς επειδή η κυβέρνηση τόλμησε τη σύγκρουση για τις ταυτότητες. "Η πρόσφατη σύγκρουση για τις ταυτότητες έδειξε ποιοι εκπροσωπούν κατεστημένες λογικές και ποιοι έχουν το θάρρος της ρήξης. Αντίθετα, ένα καθεστώς δεν ασπάζεται το νέο, αναπαράγει απλώς το υπάρχον". Δηλαδή, δεν είναι ο Αρχιεπίσκοπος που προκάλεσε τη ρήξη -με τις όποιες επικίνδυνες διχαστικές συνέπειες- αλλά κάποιοι "άγγελοι" από το ΠΑΣΟΚ ή μάλλον κάποιοι "άγγελοι" περί τον Πρωθυπουργό· πιθανόν για να αποδείξουν ότι το κόμμα που ελέγχουν, αυτό τον καιρό, είναι ακόμη αριστερό, δεν εκπροσωπεί κατεστημένες λογικές, δεν αναπαράγει απλώς το υπάρχον, και άρα δεν είναι καθεστώς αφού "τολμάει" να τα βάλει με τον Αρχιεπίσκοπο, του οποίου παρεμπιπτόντως τους εκνεύριζε η δημοτικότητα. Ο κύριος "σύμβουλος Τύπου" λοιπόν σαν πλέον αρμόδιος μας εξηγεί λακωνικά γιατί επήλθε η ρήξη καί, μάλιστα, γιατί πήρε τέτοιο έντονα συγκρουσιακό χαρακτήρα.

Έχει κάποιο δίκιο η κυρία Σμίθ να μιλάει για δύο Ελλάδες, αλλά συνήθως τα πράγματα δεν είναι τόσο καθαρά. Μάλλον πιο κοντά στη νεοελληνική πραγματικότητα είναι η άποψη του Λουί ντε Μπερνιέ ο οποίος δεν μιλάει για δύο Ελλάδες αλλά για δύο χαρακτήρες που κουβαλάει μέσα του κάθε Έλληνας. Και σε αυτήν όμως την περίπτωση είναι εντυπωσιακή η κατασυκοφάντηση, η σατανοποίηση του Ρωμηού. Το μόνο που κατάλαβε σωστά είναι ότι στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια λογικοκρατούμενη προσωπικότητα ενώ στην περίπτωση του Ρωμηού κυρίαρχη θέση κατέχει η καρδιά. Γράφει για μας τους Έλληνες, λοιπόν, ο συγγραφέας του βιβλίου, "Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι": « Πρώτα, λοιπόν, θα σου πω για τον Έλληνα. Ο Έλληνας έχει μια αρετή που τη λέμε "σωφροσύνη". Αποφεύγει τις υπερβολές, ξέρει τα όριά του, καταπνίγει τη βιαιότητα μέσα του, αναζητά την αρμονία και καλλιεργεί την αίσθηση του μέτρου. Πιστεύει στη λογική κι είναι ο πνευματικός κληρονόμος του Πλάτωνα και του Πυθαγόρα. Οι Έλληνες αυτοί τρέφουν μια καχυποψία απέναντι στον ίδιο τους τον αυθορμητισμό και στην αγάπη τους για τις αλλαγές που γίνονται απλά και μόνο για χάρη των αλλαγών. Γι’ αυτό κι ασκούνται στην αυτοπειθαρχία, έτσι ώστε ν’ αποφύγουν τα παρορμητικά παραστρατήματα και την απώλεια του ελέγχου. Αγαπούν τη μόρφωση αυτή καθαυτή, δεν υπολογίζουν τη δύναμη και το χρήμα ως μέτρο της αξίας ενός ανθρώπου, τηρούν ευσυνείδητα τους νόμους, έχουν την υποψία ότι η Αθήνα είναι το μόνο σπουδαίο μέρος στον κόσμο, αντιπαθούν τους ατιμωτικούς συμβιβασμούς και θεωρούν τους εαυτούς τους ουσιαστικά Ευρωπαίους. Αυτά όλα οφείλονται στο αίμα των αρχαίων προγόνων μας που εξακολουθεί να κυλάει στις φλέβες μας". Ο γιατρός σταμάτησε, τράβηξε μια ρουφηξιά καπνό από την πίπα του κι ύστερα συνέχισε: "Χέρι χέρι, ωστόσο, με τον Έλληνα βαδίζει κι ο Ρωμιός. Θα μου επιτρέψεις να σου υπογραμμίσω, λοχαγέ, ότι αυτή η λέξη σήμαινε καταρχήν "Ρωμαίος" και αντιπροσωπεύει τις ιδιότητες εκείνες που μας μπόλιασαν οι δικοί σας πρόγονοι οι οποίοι δεν πραγματοποίησαν καμιά απολύτως τεχνολογική πρόοδο κατά τη διάρκεια των αιώνων της κυριαρχίας τους και σκλάβωσαν έθνη ολόκληρα, αδιαφορώντας εντελώς για τα ήθη και την ηθική τους. Οι Ρωμιοί είναι άνθρωποι που μοιάζουν με τους δικούς σας φασίστες, κι έτσι μάλλον θα πρέπει να νοιώθεις οικειότητα μαζί τους, αν και μου φαίνεται ότι εσύ ειδικά δε συμμερίζεσαι καμιά από τις κακίες και τις διαστροφές τους.

Οι Ρωμιοί είναι τυχοδιώκτες, κυνηγούν τη δύναμη και το χρήμα, δεν διαθέτουν λογική, μια και στηρίζουν τις αποφάσεις τους στην παρόρμηση και στο ένστικτο, κι έτσι τα κάνουν όλα θάλασσα. Δεν πληρώνουν φόρους και υπακούουν τους νόμους μόνο όταν δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Αντιμετωπίζουν τη μόρφωση σαν έναν τρόπο κοινωνικής ανόδου, συμβιβάζονται πάντοτε για το συμφέρον τους ξεπουλώντας τα ιδανικά τους, τους αρέσει να μεθάνε, να χορεύουν, να τραγουδάνε και να σπάνε μπουκάλια ο ένας στο κεφάλι του άλλου. Είναι τόσο αδίστακτοι, τόσο βάναυσοι, που δεν μπορώ να σου τους περιγράψω παρά μονάχα παρομοιάζοντάς τους με τους δικούς σας που έριξαν πολεμικά δηλητηριώδη αέρια στους ιθαγενείς της Αιθιοπίας και βομβάρδισαν τις παράγκες του Ερυθρού Σταυρού σε εμπόλεμη περιοχή. Το μοναδικό κοινό σημείο ανάμεσα στους Ρωμιούς και τους Έλληνες είναι ο "πατριωτισμός" τους. Δίνουν και οι δυο με χαρά τη ζωή τους για την Ελλάδα. Οι Έλληνες, όμως, θα πολεμήσουν τίμια κι ανθρώπινα ενώ οι Ρωμιοί θα καταφύγουν σε κάθε δόλιο μέσο και σε κάθε βαρβαρότητα, θυσιάζοντας δίχως δεύτερη σκέψη τις ζωές των αντρών τους, όπως κάνει κι ο δικός σας ο Μουσολίνι. Στην ουσία λογαριάζουν τη δόξα τους μετρώντας πόσους έχουν ξαποστείλει στο θάνατο. Και μια νίκη αναίμακτη είναι γι αυτούς απογοήτευση".

... Ο γιατρός έσκυψε μπροστά και κούνησε μ’ επιμονή και σιγουριά το δάχτυλό του. "... την ίδια σκοτεινή πλευρά την έχω κι εγώ. Δεν την είδες ποτέ σου, αλλά την έχω".» Πολύ σωστά επισημαίνει ο Άγγλος αυτός με το γαλλικό όνομα που έζησε και στην Κολομβία, ότι στην Ελλάδα είναι πολύ "ανεβασμένος" ο δείκτης της κατά κεφαλήν "μαγκιάς". Κάθε ελληνοπαιδευμένος θνητός κουβαλάει μέσα του τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα, το Λεωνίδα, τον Εφιάλτη, και μύριους άλλους ... Η ανάγκη του, όμως, να στριμώξει κάτω από την ετικέτα του "Έλληνα" όλα τα κατ’ αυτόν αγαθά στοιχεία της προσωπικότητας και κάτω από το "Ρωμιός" όλα τα σιχαμερά και τιποτένια δείχνει απλώς ότι όντας γνήσιο πνευματικό τέκνο του αγράμματου πρωτόγονου προγόνου του, του Καρλομάγνου των Φράγκων, συνεχίζει το έργο εκείνου που ξεκίνησε τη μεγαλύτερη επιχείρηση πολιτισμοκάθαρσης που γνώρισε η Ευρώπη. Ο Κάρολος και το επιτελείο του εργάστηκαν φιλότιμα, για να θέσουν τις βάσεις μιας αντιρωμαίϊκης κουλτούρας. Το μόνο που ήξερε ήταν να μισεί και να κατασυκοφαντεί οτιδήποτε ρωμαίΐκο και αυτό του το χαρακτηριστικό το κληρονόμησε στους ντόπιους και ξένους "κλώνους" του. Μπορεί οι αντίπαλοι να αλλάζουν -ο ένας μετά τον άλλο γονατίζουν- αλλά μέχρι σήμερα αυτός ο αντιπολιτισμός διατηρεί ακόμη αυτό το πρωταρχικό του χαρακτηριστικό, χρειάζεται οπωσδήποτε κάποιον αντίπαλο.

Γεμάτη λοιπόν Ρωμηούς - σατανάδες η ευρωπαία Ελλάς! Θεοσκότεινη εικόνα ικανή να τρομάξει και τον πιο ψύχραιμο Ευρωπαίο. Ας δούμε, όμως, τί λέει επί του θέματος και ο Φαλμεράγιερ, ο "ψυχρός" εκείνος, "ανθέλλην", Βαυαρός "προπαγανδιστής". Γράφει ο σλαβολόγος θεσσαλονικιός καθηγητής Φαίδων Μαλιγκούδης: « Η παραμονή του (Φαλμεράγιερ) στην Αθήνα του Όθωνα παρακίνησε όμως τον παρεξηγημένο αυτόν ταξιδιώτη από τη χώρα των Τευτόνων και σε μία παρατήρηση, η οποία συμπυκνώνει με μοναδικό τρόπο την ουσιώδη διαφορά της καθ’ ημάς Ανατολής -που τη χαρακτηρίζει το πνεύμα της Ορθόδοξης Οικονομίας ακόμη και στις κοσμικές της εκφάνσεις, της ανεκτικότητας αλλά και της ελευθερίας από ιδεολογικά δεσμά- από τη ρωμαϊκή-τευτονική Εσπερία της αυστηρής προσήλωσης στο δόγμα και στην ιδεολογία. Είναι η παρατήρηση εκείνη του Φαλμεράγιερ ότι, τελικά, ο θερμόαιμος Νεοέλληνας είναι έτοιμος να ακούσει το συνομιλητή του και, σε αντίθεση με το διανοούμενο από τον ψυχρό Βορρά, να βάλει νερό στο κρασί του και, γιατί όχι, να προσχωρήσει στη γνώμη του συνομιλητή του.

Παρατήρηση, η οποία -για να χρησιμοποιήσουμε μόνον ένα ιστορικό παράδειγμα- μας θυμίζει το πνεύμα του αμοιβαίου σεβασμού που χαρακτηρίζει τους θεολογικούς διαλόγους των Βυζαντινών μας προγόνων με τους σοφούς του Ισλάμ, πριν προλάβει η Δύση να μεταφυτεύσει, δια πυρός και σιδήρου, με τις Σταυροφορίες τη θρησκευτική μισαλλοδοξία και το φανατισμό στο χώρο της καθ’ ημάς Ανατολής ...

Θα υπογραμμίσουμε την ευστοχία που χαρακτηρίζει την περιγραφή του Φαλμεράγιερ, όταν αναφέρεται στο spiritus loci, το επιχώριο πνεύμα που χαρακτηρίζει τη νοοτροπία των κατοίκων της γενέθλιας πόλης μας (Θεσσαλονίκης). Είναι το πνεύμα της αρμονικής συμβίωσης των διαφορετικών, γλωσσικών και θρησκευτικών, κοινοτήτων που θα χαρακτηρίζει την πόλη του Αγίου Δημητρίου για μια σειρά από αιώνες, από τους μέσους βυζαντινούς χρόνους μέχρι τη γενιά των πατέρων μας, μέχρι το Φεβρουάριο του 1943, όταν θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν βίαια τη Θεσσαλονίκη οι Εβραίοι συμπολίτες μας.»

Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες, αλλά ότι πολλοί ευρωπαιοδίαιτοι διανοούμενοι σαν την κυρία Σμίθ δεν μπορούν να καταλάβουν αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Κάτι άλλο υπάρχει εδώ, κάτι μυστικό που επιτρέπει στον Έλληνα να είναι το συναμφότερον. Κάτι που δεν μας αφήνει να "προσγειωθούμε" στην σκληρή, ψυχρή, ξενέρωτη πραγματικότητα του "μη μύθου", του "μη ονείρου". « ... Όταν λες σε μια ολόκληρη κοινωνία "κάνε θυσίες για να μπεις στην ΟΝΕ και να γίνεις Ευρωπαίος", πώς να το εκλάβει; Ότι θα κουραστεί για να γίνει ... γερμανός υπάλληλος που πηγαίνει για ύπνο στις 9.30 αφού δει την καθημερινή ταινία των 7.30, όπως συμβαίνει στην υπόλοιπη και μίζερη Ευρώπη; Οχι βέβαια! Η φαντασίωση κάθε υγιώς σκεπτόμενου συμπατριώτη μας είναι ότι η Ελλάδα θα γίνει κάτι σαν Καραϊβική ή Μαϊάμι της Μεσογείου (και βάλε) και ότι θα βρίσκεται τρεις μήνες το καλοκαίρι σε μια πισίνα κάνοντας μαγκιές και μπίζνες απ’ το Internet! Ενώ συγχρόνως θα αναφωνεί "μπράβο Χριστόδουλε, καλά τα λες, εμείς δεν θα ξεπουληθούμε ποτέ!".

Ναι, είναι αλήθεια ότι ως λαό δεν θα μας πιάσουν ποτέ οι κοινοτικές "προδιαγραφές". Είμαστε θεότρελλοι, αλλά τουλάχιστον όχι βαρετοί.» . Είμαστε ταυτόχρονα και άγγελοι και σατανάδες. Δυνάμει άγγελοι, δυνάμει σατανάδες, ή καλύτερα, δυνάμει θεοί! Εκσυγχρονιζόμενοι, όμως, υπέρ το μέτρον και άγαρμπα « κατασκευάζουμε έναν κόσμο αφηρημένο, απάνθρωπο, με τις στάχτες ενός απατηλού υλισμού ... Αν οι άνθρωποι πάψουν να πιστεύουν πως κάποια μέρα θα γίνουν θεοί, τότε, δεν θα ξεπεράσουν ποτέ το στάδιο του σκουληκιού ...

Η Ελλάδα δεν είναι μια μικρή χώρα, έχει μια εντυπωσιακή απεραντοσύνη. Κανείς τόπος, από όσους επισκέφθηκα, δεν μου έδωσε μια παρόμοια εντύπωση μεγαλείου ... Η Ελλάδα είναι ατέλειωτα ευρύτερη από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα μπορούσε να καταβροχθίσει χωρίς κόπο τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη μαζί ... Στην Ελλάδα, έχει κανείς την πεποίθηση πως η μεγαλοφυΐα κι όχι η μετριότητα είναι ο κανόνας ... Το έργο της μεγαλοφυΐας είναι να εμποδίσει τον θάνατο του θαύματος να ζει συνεχώς μέσα στο θαύμα, να το κάνει το θαύμα όλο και πιο θαυματουργό, να μη δηλώνει υποταγή σε τίποτε, παρά να ζει θαυματουργά, να σκέφτεται, να πεθαίνει μέσα στο θαύμα ... Απ’ όπου κι αν την είδα, η Ελλάδα παρουσιάστηκε σ’ εμένα, ως το κέντρο του σύμπαντος, ο τόπος της ιδανικής συνάντησης του ανθρώπου με τον άνθρωπο, με τον Θεό παρόντα ... Αυτό που η Ελλάδα είχε κάνει για μένα, η Νέα Υόρκη, τι λέω, ολόκληρη η Αμερική, δεν θα μπορούσε ποτέ να καταστρέψει. Η Ελλάδα με είχε μετατρέψει σε ένα ον ελεύθερο και ακέραιο ... Αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους, τους λατρεύω όλους, γιατί μου αποκάλυψαν τις αληθινές διαστάσεις του ανθρωπίνου όντος...»

Εν ολίγοις, οι εκσυγχρονιστές του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, από τον 19^ο αιώνα, προκειμένου να καταλάβουν και να διατηρήσουν την εξουσία έθαψαν το Ρωμηός και το Ρούμελη, με αποτέλεσμα να αφήσουν τους εκτός Πελλοπονήσου και Στερεάς Ελλάδος, Ρωμηούς (δίγλωσσους) εκτεθιμένους στις ορέξεις κάθε ξένης προπαγάνδας. Έπρεπε να βρεθεί τρόπος η μικρή μειοψηφία των εκσυγχρονιστών να κυβερνάει το μεγάλο πλήθος των παραδοσιακών και καταλυτικό ρόλο έπαιξε το αρχαιοελληνικό ιδεολόγημα.

Διονύσης Παπαχριστοδούλου

Έστω ότι κάποιος μεγαλομεγιστάνας, επιχώριος ή αλλοεθνής, θέλει να κάνει και κάποιους άλλους κοινωνούς των αγαθών του. Λέει λοιπόν ο "χ", "ψ", άρχων της διαπλοκής στους τυχαίους τυχερούς παρευρισκόμενους: "όποιος περπατήσει πέντε μέτρα με τα χέρια θα πάρει ένα δίς ...". Τί θα πει ο μικροεπενδυτής; "μέ προσβάλλουν οι όροι ... θίγεται η προσωπικότης μου". "Και πέντε και δεκαπέντε μέτρα άμα θέλεις", "καί με το ένα χέρι, και με τα δάκτυλα, αν προτιμάς, εκεί θα κολλήσουμε ... ένα δίς είναι αυτό". Η ουσία λοιπόν είναι ο "παράς", το όφελος, το κέρδος. Το κέρδος, όμως, που εξαρτάται από τις βουλές "κάποιου". Την ουσία τη διαχειρίζεται "τίς". Δεν είναι ζήτημα απρόσωπων νόμων. Αν "αυτός" θελήσει, πλουτίζεις εφόσον, όμως, παίξεις σύμφωνα με τους όρους που θέτει "αυτός". Αν κάποιος τρίτος ακούσει την παραπάνω συζήτηση και περπατήσει είκοσι μέτρα με το ένα χέρι, με δικιά του πρωτοβουλία, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του "έχοντος", τσάμπα γυμναστική κάνει. Η πράξη του από μόνη της δεν είναι ικανή να του εξασφαλίσει ούτε μίαν μεταλλικήν δραχμήν.

Η ουσία είναι ότι εγώ θέλω να πετάξω. Μπορείς; Δεν μπορείς. Δεν διαθέτει το θνητό σαρκίον μας φτερά. Αδύνατη η πτήση. Αν όμως αγοράσεις ένα εισιτήριο της Ολυμπιακής ή όποιου άλλου διεθνούς αερομεταφορέα, η πτήση στα κάμποσες χιλιάδες πόδια είναι γεγονός. Πετάς επειδή κρατούσες στα χέρια σου ένα χαρτί. "Παρακαλούνται οι επιβάτες της πτήσεως τάδε για εκεί να προσέλθουν στον έλεγχο των εισιτηρίων". Πετάς σε δέκα λεπτά χάρη σε ένα χαρτάκι. Πάρε όσα χαρτάκια θέλεις, αρίστης ποιότητος, δεν πρόκειται να απογειωθείς. Μόνο αν χρησιμοποιήσεις τον τύπο στο σωστό τόπο, με τον κατάλληλο τρόπο, μόνο δηλαδή αν ενταχθείς στο συγκεκριμένο σύστημα, θα δείς αποτέλεσμα.

Έχεις ένα βιβλιάριο τραπεζικού λογαριασμού ταμιευτηρίου ή όψεως που αναγράφει κεφάλαιον ένα δίς. Είσαι πλούσιος αλλά μπορεί να πεθάνεις από πείνα. Είσαι πλούσιος μόνο αν τηρήσεις τους όρους του συστήματος. Αν πάς σε Τράπεζα και κάνεις ανάληψη. Μόνο τότε θα γεμίσουν οι τσέπες σου λεφτά. "Μά μου φαίνεται παράλογο". "Να κάθομαι στην ουρά, δεν θέλω. "Με ποιό δικαίωμα ο ταμίας μου ζητά να πιστοποιήσω ότι είμαι ο δικαιούχος;" "Δεν πρόκειται να μπώ σε τέτοια διαδικασία. Με θίγει. Το θεωρώ παράλογο. Ανόητο. Δεν καταλαβαίνω το νόημα. Με ενδιαφέρει η ουσία. Είμαι πλούσιος. Έχω ένα δίς". "Θα μου πει εμένα δείξε μου ταυτότητα; Ποτέ!" Ποτέ δεν πρόκειται να δείς το δίς. Πάμπλουτος θα πεθάνεις της πείνας. Το βιβλιάριο θα γράφει ότι κατέχεις ένα δίς, αλλά η τσέπη σου θα παραμένει άδεια, εφόσον δεν δέχεσαι να υπακούσεις στους όρους που θέτει το τραπεζικό σύστημα.

Λατρεία του τύπου ή προτεραιότητα της ουσίας; Ο Θεός είναι άκτιστος. Όλα τα άλλα είναι κτίσματα. Χάσμα μέγα. Ουδεμία δυνατότης σχέσεως. Τα κτίσματα "τούμπες να κάνουν" δεν πρόκειται να φτάσουν στον Κτίστη τους. Εκτός και αν τους το ζητήσει Αυτός. Ο Ών, ο Έχων. Σού λέει, κάνε αυτό και εκείνο και θα σού δώσω Χάρισμα. Τη θεία Χάρη. Θα σού δώσω "τηλεόραση" και τότε "εν τω φωτί όντας θα δείς φώς". Το μάτι δεν μπορεί να δει από μόνο του όσο αετήσιο και αν είναι. Χρειάζονται τα φωτόνια για να διεγερθούν τα ραβδία και τα κωνία του αμφιβληστροειδή. Εν τω φωτί ευρισκόμενοι ορώμεν. Δεν μπορεί το κτίσμα να φτάσει τον Κτίστη του, εκτός αν υπακούσει στους όρους που θέτει Αυτός.

Τύπος και ουσία. Η ουσία είναι ότι αν δεν υπακούσεις στον τύπο που ορίζει ο Έχων θα ζείς φτωχός και θα πεθάνεις. Η Ζωή της Εκκλησίας περνάει στους θνητούς με μια αντίστοιχη διαδικασία. Πολλά αυτά που ξενίζουν τον καθημερινό επενδυτή του βίου. Μετάνοια, νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές, Μυστήρια, ταπείνωση, υπακοή, κάνε αυτό, μη κάνεις τ’ άλλο, άλλου κόσμου λογική. Ανοιχτομάτης, ευρεθής σε νησί που όλοι οι κάτοικοί του ήσαν εκ γενετής τυφλοί, χαρακτηρίστηκε "τρελός" από τους γηγενείς όταν προσπάθησε να τους πείσει ότι, αν ακολουθήσουν τη σωστή αγωγή δύνανται να ξεστραβωθούν υπακούοντας στον Γιατρό-Σωτήρα, αρνούμενοι τα "εγώ" της τύφλας τους. "Εγώ θέλω να νηστεύω κάθε Τρίτη και Πέμπτη". "Εγώ προτιμώ να εξομολογούμαι στην εικόνα". "Εγώ πιστεύω στο Χριστό αλλά δεν θεωρώ απαραίτητο να κάνω αυτά που λέει η Εκκλησία". "Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει" από την κενή φιάλη του υπερφίαλου "εγώ".

Ο τύπος υπάρχει επειδή έτσι θέλησε "Εκείνος". Ο τύπος που όρισε Εκείνος που είναι το Αρχέτυπο, γίνεται φορέας ζωής. Η ουσία είναι ότι όλα εξαρτώνται από "Εκείνον" που διαθέτει και ουσία και ενέργεια, και ζωογονεί τον κόσμο όλο. Τήρηση του τύπου και λατρεία Εκείνου. Προτεραιότητα Εκείνου που όρισε τον τύπο ως φορέα της ουσίας, δηλαδή, της άκτιστης ενέργειας Του. Η υπακοή στο θέλημά Του εξασφαλίζει την απόκτηση του Χαρίσματος. Αυτός έχει, Αυτός ορίζει, Αυτός καθορίζει τους όρους. Μόνο μέσα στον κατάλληλο χώρο (Εκκλησία) η συγκεκριμένη πράξη, η τήρηση του όποιου τύπου είναι δυνατό να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα (τή θεία Χάρη, τη θεραπεία). Μόνο επειδή κάνω ότι κάνω επειδή έτσι το θέλησε Εκείνος που δίνει το Δώρο. Όσα μέτρα και να περπατάω με τα χέρια, αν δεν υπάρχει ο Έχων να το θέσει ως όρο πλουτισμού, μηδέν το κέρδος μου θα είναι. Όσα χαρτάκια και αν έχω, αν δεν είναι εισιτήρια αεροπορικής εταιρίας και δεν πάω στον κατάλληλο χώρο (αεροδρόμιο) προσγειωμένος θα ’μαι. Γεμάτο βιβλιάριο καταθέσεων χωρίς ταμία και μία Μπάνκα, money ποτέ δεν θα μου δώσει. Τήρηση του τύπου μέν, λατρεία δε του Αρχέτυπου που είναι ο Χριστός.

Λατρεία. Αν ανοίξουμε τα ετυμολογικά μας λεξικά θα ξαφνιαστούμε. "Λατρεία, η εργασία επί μισθώ". Η δουλειά που γίνεται προκειμένου να κερδίσει κάποιος τον μισθό του. Στο χώρο τον θρησκευτικό απλώς αλλάζει ο μισθωτής. Εκτελώ τα θρησκευτικά μου καθήκοντα και περιμένω από κάποιον δίκαιο κριτή μισθό. Λατρεία, λοιπόν, οι θρησκευτικές τελετές δευτερογενώς. Η Εκκλησία του Χριστού καταδέχτηκε να χρησιμοποιήσει τις μεθόδους των θρησκειών από φιλανθρωπία. Βάση όλων των θρησκειών ο φόβος του θανάτου. Ο Χριστός ήρθε, για να καταργήσει το θάνατο. "Θανάτω θάνατον πατήσας", απάλλαξε τους θνητούς από την ανάγκη του "θρησκεύειν". Ήρθε ο καιρός που υποσχέθηκε στην Σαμαρείτισσα, όταν εκείνη Τον ρώτησε που είναι σωστό να λατρεύεται ο Θεός, στο Ναό του Σολομώντα ή στο όρος Γαριζείν όπως συνήθιζαν οι Σαμαρείτες· "αλλά έρχεται ώρα, και νυν εστιν, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσιν τω πατρί εν πνεύματι και αληθεία· και γαρ ο πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν. Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν". Η Εκκλησία Του αποτελούμενη από "δούλους", "μισθωτούς" και "υιούς" φιλάνθρωπα υιοθέτησε και τις μεθόδους της "χοντροειδούς και υλικής" λατρείας για τις δύο πρώτες κατηγορίες των πιστών Της. Για τους "υιούς" η νοερά λατρεία, η αδιάλειπτη καρδιακή προσευχή, μέσα στο Ναό του Αγίου Πνεύματος που είναι το σώμα το θνητό· και για όσους δεν διαθέτουν καρδιακή αίσθηση, "δούλους" και "μισθωτούς", η υλωδεστέρα λατρεία των ακολουθιών εν τω Ναώ. Υιοθέτησε της μεθόδους της θρησκείας η Εκκλησία και με τη Λατρεία της κόβει ώρες από το εικοσιτετράωρο και μπολιάζει το χρόνο με αιωνιότητα. Ποτέ, όμως, δεν ξεχάστηκε η κραυγή του προφήτη Ωσηέ: "έλεος θέλω και ου θυσίαν και επίγνωσιν Θεού ή ολοκαυτώματα". Δηλαδή, καλές οι θυσίες, αλλά να καταλήξουν, να στοχεύουν στο έλεος, στην αγάπη, στην επίγνωση του Θεού. Καλός ο "δούλος" και ο "μισθωτός", αλλά να αγωνίζεται να γίνει "υιός" εν τη αγάπη του Πατρός ζών. Ο ορθόδοξος λαός αιώνες ποτίζεται από αυτά τα λόγια, "έλεος θέλω και ου θυσίαν"· αγωνιζόμενος ως "δούλος" ή ως "μισθωτός" προσμένει, εν υπομονή, το της υιοθεσίας χάρισμα. Η όποια λατρεία οφείλει να καταλήξει στην αγάπη. Κάπως έτσι αλλοιώθηκε και αυτό ακόμη το νόημα της λέξης λατρεία. Προχώρησε από το στάδιο του "μισθωτού" σ’ εκείνο του "υιού". Από έμμισθος υπηρεσία, η λέξη λατρεία εξελίχθηκε μέσα στην ελληνορθόδοξη, τη ρωμαίϊκη παράδοση και κατέληξε να σημαίνει την αγάπη· κοινώς "λατρεία μου".

Πριν ασχοληθούμε περισσότερο με το καλλιτεχνικό αυτό δημιούργημα ας δούμε τί λέει ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης για τους Ελύτη, Βαφόπουλο, Ρίτσο, Βρεττάκο: "Ποιητές διαθέσεων. Ποιητές που αδικούνε τα πράγματα εν ονόματι της φαντασίας του ατομικού αισθήματος". Απλουστεύοντας για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε θα λέγαμε: "Πρωΐ, ο ήλιος ανατέλλει εξ Εώας κόκκινος κεχριμπαρένιος· φοράει φώς· κο-κο-κό, κο-κο-κό κάν‘ η κότα το αυγό· αυγό της αυγής το φώς". Ο λόγος χρησιμοποιεί "πράγματα", δεν διαφαίνεται καημός για έκφραση προσωπικών συναισθημάτων. Ενώ: "Πρωΐ, ήλιος κόκκινος ζεστός κι αναγάλλιασ’ η καρδιά μου, κοτούλα νόστιμο ετοίμασέ μου πρωϊνό, φρέσκο, θρεπτικό, ζεστό αυγό". Okay ... αλλά εγώ, 1) έχω χοληστερίνη και δεν κάνει να τρώω αυγά, 2) μικρός όταν ήμουν με ζόριζαν για να τρώω το αυγουλάκι μου και μούρχεται αναγούλα όταν τα βλέπω, 3) από ενός μέχρι εικοσιενός χρονών με ξυπνούσαν το πρωΐ με έβαζαν να βλέπω την ανατολή και με έδερναν 4) σιχαίνομαι τις κότες κ.λπ. Δηλαδή δεν με αφορούν τα ατομικά σου συναισθήματα, το ωραίο σου πρωϊνό μου χάλασε τη μέρα, κράτα τα για σένα, δε "μεταφέρες" τίποτα.

Μιλώντας, γύρω στο -80, "περί Μεταφοράς", ο Ν. Γ. Πεντζίκης μεταξύ των άλλων είχε πεί: "πρέπει να μεταμορφωθεί το άμεσο ερωτικό συναίσθημα σε ερωτικό αίσθημα". Νεαρά τις ερωτά: "πώς μπορεί να επιτευχθεί τούτο;" και ο ερωτηθής απαντά: "σ’ αρέσουν οι χυλόπιττες; έ, τρώγοντας χυλόπιττες". Σύναισθημα και αίσθημα· η διαφορά ένα σύν-· δηλαδή το συναίσθημα δεν είναι αίσθημα γενικό, καθολικό, κοινό των ανθρώπων, ο ήλιος, το φεγγάρι, αλλά είναι το δικό μου αίσθημα, έχει μέσα το "εγώ" για αρχή και τέλος του. Μικρός όταν ήμουν με έδερναν με κόκκινη βέργα και τώρα δεν χωνεύω το κόκκινο κ.λπ. Το συναίσθημα δεν είναι πράγμα για τους άλλους είναι μόνο για μένα. Έτσι δημιουργείται η Βαβέλ. Δεν με νοιώθουν, δεν με καταλαβαίνουν. Τις πταίει εγώ που μιλάω εγκλωβισμένος στο δικό μου λεξιλόγιο, στα δικά μου φαντάσματα· οι άλλοι που παθαίνουν το αυτό. Η "χυλόπιττα" (η άρνηση, η αποκοπή του ιδίου θελήματος, η υπακοή) βοηθάει τα μέγιστα στο χτύπημα, το γκρέμισμα του υπερφίαλου "εγώ" και των φαντασμάτων των φαντασμένων του. Αρκεί να μην βαρυστομαχιάσει κανείς και τα "βάψει μαύρα" και αφήσει την κατάθλιψη να κυριαρχήσει. Τη κατάθλιψη που σκοτώνει την ανθρώπινη ενέργεια την απαραίτητη για να ενεργήσει επί του θνητού ο Παράκλητος (Στάρετς Ζαχαρίας). Ο μυλωνάς πρέπει να φροντίζει, να συντηρεί τον μύλο, να "προπονείται" καθημερινά, και τότε, "ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει".

Λίγο παρακάτω γράφει ο προαναφερθής Θεσσαλονικιός: "Οι Γερμανοί αντικαθιστώντας τους μύθους, που ’ναι γεγονότα πραγματικά, μ’ έννοιες a priori, έδωκαν μια Ιδέα που η ενότητά της διχάζεται σε υποκείμενο και αντικείμενο". Τώρα μάλλον τον πιάσαμε. Καλά τον λέγανε οι κοσμικοί ότι είναι φευγάτος ο κυρ-Νίκος. Άκου "οι μύθοι είναι γεγονότα πραγματικά" ... σιγά μη γυρνούσε ο Δίας με το Διόνυσο στο μηρό σαν φαντάρος ή δεϊτζής με τα κατσαβίδια στο επιμήριο τσεπάκι της φόρμας. Γεγονότα θα πει "αυτά που έχουν γίνει". Πραγματικά σήμερα σημαίνει αληθινά· αληθινά σήμερα σημαίνει "όχι ψεύτικα". Αληθινά αρχικά σήμαινε: ή α + λήθη = αυτό που δεν ξεχνιέται, το "εγώ". Γεγονότα πραγματικά δηλαδή γεγονότα που έχουν γίνει με "πράγματα"· όχι αληθινές ιστορίες, αλλά ιστορίες που εξιστορούνται με "πράγματα", κοινές πανανθρώπινες εμπειρίες, και όχι με "φαντασίες του ατομικού αισθήματος" που δεν μπορούν να μεταφέρουν τίποτα, συντηρούν τον πύργο της Βαβέλ και τη ψευδαίσθηση της αυτονομίας του εγωτικού υποκειμένου. Το εγωτικό υποκείμενο 1) δεν μπορεί να "μεταφέρει" γιατί μιλάει τη "δικιά" του γλώσσα 2) δεν θέλει, δεν αισθάνεται την ανάγκη να μεταφέρει γιατί νομίζει ότι μπορεί να "είναι" αυτόνομα. "Τί με νοιάζει εμένανε τί θα γίνουνε οι άλλοι και ... τα άλλα· να πάνε να πνιγούνε. Εγώ να περνάω καλά ...". Ναί, αλλά για να περνάς καλά, για να χορεύεις, χρειάζεσαι τους άλλους (έστω για να σε βλέπουν) και το χώρο. Τελικά καταντάει Μίδας που ότι πιάνει γίνεται χρυσός (γιατί το χρήμα του ενισχύει αυτή τη ψευδαίσθηση της αυτονομίας) και πεθαίνει της πείνας επειδή αδίκησε τα "πράγματα".

Ο, της Νίκης φερώνυμος και σύζυγος γράφει αλλού: "Για τη μορφή, ομορφιά, στο καθαρτήριο πυρ του λόγου, κατακαίει ο ποιητής τη σάρκα του, μυθοποιός, μυθοπλάστης". Ποιητής, στα ελληνικά, σημαίνει, "αυτός που ποιεί", αυτός που κάμνει και όχι αυτός που "τήν κάμνει" ... Επειδή πολλοί μπαίνουν στο "δάσος" της μή-λεκτικής σκέψης, του μύθου χωρίς κατάλληλη προετοιμασία, χωρίς διάθεση να απολέσουν το "εγώ", τις "φαντασίες του ατομικού αισθήματος", τους καταβροχθίζει η Χάρυβδη, χάνονται στο χάος των ατομικών εγωτικών τους φαντασιώσεων, φευγάτοι, κουλτουριάρηδες, εκκεντρικοί. Η φαντασία γάρ, "γέφυρα των δαιμόνων", κατά τόν, της Κλίμακος. Ή μπαίνεις για πλάκα στο "δάσος" και θα σε σκεπάσει η πλάκα· ή μπαίνεις πρώτα κάτω από την πλάκα και είσαι ελεύθερος εν καιρώ να σπάζεις πλάκα και όχι τα μούτρα σου ή αυτά των άλλων. Ή μπαίνεις για να παίξεις και καταντάς νεκρό σαρκίο· ή δέχεσαι να νεκρώσεις τα του σαρκίου σου και δύνασαι να παίζεις με-τά του χάους. Ποίηση, λοιπόν, η δημιουργία που χτίζει με "πράγματα", η τέχνη που σέβεται τις λέξεις και τα γράμματα, τα κόμματα και τις τελείες, και εκπληρώνει το αίτημα του καθολικού. Κατ’ εξοχήν ποιητής, ο Όμηρος. Και η θείτσα, και το παιδί (προπαντώς αυτό) και ο κουλτουριάρης, και ο αγροίκος και ο διανοητικά καλλιεργημένος και το κούτσουρο και το σπύρτο και η γάτα και ο μπούφος κάτι θα καταλάβουν.

Το κόμμα του κυρ Μπλέρ απέκτησε καινούργιο έμβλημα κι αυτό είναι μια καρδούλα με ποδαράκια σε παιδικό σχέδιο. Μια σχηματοποιημένη καρδιά που εάν τη σπάσουμε στα συστατικά της θα βρεθούμε με τέσσερα γράμματα στο χέρι. I, E. L, V. Στα αγγλικά μπορούμε να φτιάξουμε με αυτά τρεις χαριτωμένες λεξούλες: EVIL, LIVE και VEIL ή καλύτερα LIVE EVIL! and for you VEIL. Σε μετάφραση "ζωντανός πονηρός, φορέστε λοιπόν πλερέζα, βέλο πένθιμο". Γράφει ο ΙΩ.Ν. (αναφέρεται μόνο τη λέξη EVIL) στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: "Τη σύμπτωση παρατήρησε όλος ο κόσμος και γράμματα αναγνωστών που αποκαλύπτουν το κρυφό νόημα του λογότυπου των Εργατικών φθάνουν το ένα μετά το άλλο στις εφημερίδες. Ο Μπλέρ πάντως δήλωσε έκπληκτος με την ερμηνεία και σχολίασε: "Μόνο διαβολικά μυαλά θα μπορούσαν να προβούν σε τέτοια σύνδεση"." Ο συντάκτης του άρθρου ειρωνεύεται τις ανησυχίες των Βρετανών συμπληρώνοντας: "θέλει πραγματικά "διαβολική" φαντασία για να διαβάσει κανείς το "evil" (διαβολικός)". Η παιδική καρδούλα λοιπόν "πάει περίπατο ..." (μέ τα ποδαράκια της). Πάει περίπατο καθότι ενώ από μακρόθεν ορώμενη, δημιουργεί την αίσθηση ότι πρόκειται περί παιδικής καρδούλας, πλήρους αθωότητος, εκ του σύνεγκης αποκαλύπτεται ότι κρύβει την υπερφίαλον κραυγή του θανατωθέντος υπό του Σταυρικού θανάτου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τουτέστιν του και Πονηρού καλουμένου. Πονηρός, ο αρνούμενος τον πόνο, τον πόνο της μετάνοιας που σώζει. Ο κύριος Μπλέρ σχολίασε. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγώνια. 1) Στους χριστιανόπληκτους λέει: "εσείς έχεται σατανική φαντασία και φαντάζεστε τέτοια πράγματα". 2) Στους δικούς του λέει: "είδατε ρέ, ομολόγησα και το δέχτηκαν τα χαϊβάνια".

Αυτό ο τρόπος έκφρασης είναι Ελληνισμός. Μη πάει ο νούς σε τίποτα νεοπαγανιστές, νεοσατανιστές κ.λπ. Άλλο είναι το νόημα. Αυτό είναι Ελληνισμός, αυτός ο τρόπος. Να παίζεις με τις λέξεις, τα γράμματα και τα πράγματα, να εκφράζεσαι με εικόνες που τις καταλαβαίνει ο καθείς, και να εννοείς ταυτόχρονα πολλά. Να σέβεσαι τα πράγματα και όχι να τα αδικείς και να τα βιάζεις. Να χρησιμοποιείς και τη λεκτική σκέψη και τη μη-λεκτική σκέψη, τη σκέψη με εικόνες, "μυθοποιός μυθοπλάστης", όχι παραμυθάς. Γαντζωμένος ο ταλαίπωρος Οδυσσέας στα απομεινάρια του πλοίου του ξέφυγε, απ’ τη Σκύλλα των λόγων (τίς σκέψεις που ζώνουν σαν τα φίδια και βασανίζουν το θνητό) και από τη Χάρυβδη, το χάος των λογισμών και των εικόνων, το δάσος· γλύτωσε από τους "λόγους και τους λογισμούς της πονηρίας". Αυτή η καλλιέργεια αιώνες τώρα διασώζεται στο "Κρυφό Σχολειό" μέσα στον Ναό. Όλα τα "πατερικά" είναι γεμάτα από τα λογοπαίγνια αυτών που αγωνίστηκαν να γίνουνε παιδιά. Μιμούμενοι το Παιδίον το Νέον "τόν Αμήτορα εκ Πατρός και Απάτορα εκ Μητρός" και ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά Του: "εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών", έζησαν την ζωή τους ως πραγματικά εργατικοί ποιητές.

23-2-2001

"Εν αρχή ήν ο λόγος, και ο λόγος ήν προς τον θεόν, και θεός ήν ο λόγος. ούτος ήν εν αρχή προς τον θεόν". Εσχάτως όμως κατάντησε λογισμικό κλεισμένο σε PC. Η πίστη σε "αναλογία όντος" προκάλεσε την "πνευματικοποίηση" των εγκεφαλικών λειτουργιών της σκέψης και όλων των άλλων ανωτέρων ή και κατωτέρων επί του νευρικού συστήματος εδραζομένων λειτουργιών. Έτσι μιλάμε για ψυχή, ψυχολογία, ψυχοπάθεια, ψυχολογία του βάθους, και κατά βάθος εννοούμε τα σχετικά με τις νορμάλ ή φευγάτες λειτουργίες των συνάξεων των νευρικών μας κυττάρων και όποιες άλλες. Το σώμα θεωρήθηκε κατώτερο. Με την πρόοδο της επιστήμης όμως, ιδίως τελευταία της neuroscience (νευροεπιστήμης) αποδείχθηκε ανεπιστρεπτί ότι όλα αυτά τα "πνευματικά" είναι σάρκα και πηλός, κοινώς ύλη. Κατέρευσε το οικοδόμημα του τάχα πνευματικού ανθρώπου.

Λόγω της "αναλογίας πίστεως", η πίστη θεωρήθηκε ότι προηγείται της γνώσης. Πάλι λόγω της προόδου των επιστημών έγινε κοινός τόπος κάθε "ξύπνιου" θνητού ότι αν κάτι δεν αποδειχθεί μόνο ως αφελής μπορείς να το αποδέχεσαι. Η μόνη καταρχήν θεμιτή στάση είναι "ίσως", μπορεί, θα δούμε. -"Τί είπες; Αυτό; καλά ... Θα το ελέγξουμε και αν "δουλεύει" το δεχόμαστε. Γουρούνι στο σακκί θα πάρουμε;" -"Σού ’χω ένα αμάξι, και το πρώτο. Πέντε εκατομμύρια. Και το πρώτο σού λέω". -"Κάτσε, ρέ, άνθρωπε, έτσι; Λεφτά είναι αυτά. Κάτσε να ρωτήσουμε, να ελέγξουμε και μετά βλέπουμε". Ή μήπως κανείς αγοράζει, σοβαρά πράγματα, δια της πίστεως; Αν υπάρχει κανείς τούχω κάτι απίθανο, πρώτο πράγμα. Μου δίνει τρία εκατομύρια και έκλεισε η δουλειά ... θα πάθει πλάκα. Στο σύγχρονο λοιπόν άνθρωπο, τον εθισμένο στο επιστημονικό στυλάκι, δικαίως φάνηκε λιγάκι αφελές το να του λές: "Πίστεψε πρώτα και μετά, αφού φάς τα νειάτα σου στα σκοτάδια, θα δείς". Με δεδομένο, μάλιστα, ότι αποδεδειγμένα το "σύστημα" στα περί "πνευματικών" λειτουργιών έκανε φάουλ.

Υπάρχει Θεός; Δεν ξέρω! Το Ναι ή το Όχι είναι δουλειά του Λεωνίδα ή του Εφιάλτη. Λεωνίδας, λέων ως προς το είδος, λέων, βασιλιάς, βασιλιάς ως προς το είδος, βασιλιάς κατά χάρη, Θεός κατά χάρη εν τη θεώσει. Αν υπάρχει Θεός, και αν υπήρχε δυνατότητα ο άνθρωπος να Τον πλησιάσει με κτιστά μέσα, θα μπορούσαμε όποτε θέλουμε να Τον βλέπουμε. Τέτοια δυνατότητα όμως δεν υπάρχει. Άρα ή δεν υπάρχει Θεός ή δεν υπάρχει δυνατότητα το κτιστό να φτάσει το άκτιστο. Ο Λεωνίδας, λοιπόν, μόνο μπορεί να πει το Ναι (άν υπάρχει Θεός). Λεωνίδας αυτός που τόχει πάρει απόφαση να πεθάνει, που έχει νικήσει το φόβο του θανάτου, αυτός που τελικά έχει δει το Λεοντάρι, τον Βασιλέα. Και του Εφιάλτη δουλειά είναι το Όχι. Που το ξέρει; Το είδε; Είδε τα πάντα όπως είναι και είδε ότι δεν υπάρχει Θεός; Πιστεύει ότι δεν υπάρχει Θεός. Πιστεύει· αυθαίρετα, αφελώς κάτι εμπιστεύεται, και αν ψάξει θα βρει ... τί θα βρεί; Θα βρει σε τί τον βολεύει αυτή η πίστη, αυτή η διακήρυξη, αυτό το Όχι. Γιατί πουλήθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός. Αυτό που ξέρω, αυτό που ξέρει το σώμα μου, τα νευρικά και τ’ άλλα κύτταρά μου είναι ότι η ασκητική της Εκκλησίας "δουλεύει" και δε μας δουλεύει κατ’ αναλογίαν της αφέλειάς μας. Ξέρω ότι βοηθάει το θνητό σαρκίο. Ότι είναι μια καλή προπόνηση για να ρυθμιστεί το ταλαίπωρο σαρκίο μας στην κατάσταση που θα ονομάσουμε ροή-πνοή-φώς.

Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός, αλλά η Εκκλησία του Χριστού έχει χαριέστατη θεολογία. Έχει ευμορφότατους μύθους, ωραία παραμύθια. Ποιός είμαι εγώ που θα πω Ναι ή Όχι; Εγώ απλώς βλέπω το ωραίο και παθαίνω, πεθαίνω, με πεθαίνει, that kills me, χωρίς πλάκα, προς το παρόν τουλάχιστον. Κι αν δεν υπάρχει ... αν υπήρχε, θα ήταν τέτοιος που μας τον παρουσιάζει αυτός ο σωσμένος και ντοπαρισμένος Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός, που ήρθε ο Εβραίος Αυτός, ο Ιησούς, και από χρυσαλίδα τον έκανε πεταλούδα (όπως έλεγε ο Ν. Γ. Πεντζίκης) και αργότερα ο στιβαρός εκείνος, ο Κωνσταντίνος ο Μέγας, τον πρόσφερε στην ανθρωπότη ως αετό, δίνοντάς του κοινωνική ισχύ.

Στη βιαστική αυτή εργασία θα προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τη τραγική μετάλλαξη που υπέστει ο ντοπαρισμένος αυτός Ελληνισμός και κατέληξε σακάτικο κομπιούτερ. Πειράχτηκε το DNA οι "τέτταρες συλλαβές" λόγω της απλοϊκής, της αφελούς, της αντιεπιστημονικής παραδοχής ότι υπάρχει αναλογία. Ο λόγος κατέληξε σάρκα, αλλά "ο σπείρων εις την σάρκα εαυτού εκ της σαρκός θερίσει φθοράν, ο δε σπείρων εις το πνεύμα εκ του πνεύματος θερίσει ζωήν αιώνιον". Αμήν.

"Το μεν οργισθήναι παντός και ράδιον, ... το δ' ω και όσον και ότε και ου ένεκα και ώς, ουκέτι παντός ουδέ ράδιον·" (Αριστοτέλης) "Συναισθηματική νοημοσύνη" ή νοημοσύνη της καρδιάς ή εξυπνάδα της καρδιάς ή διάκριση. Έλεγχος των άλογων δυνάμεων του ανθρώπου, του θυμικού και του επιθυμητικού, αγάπη και εγκράτεια, διάκριση. "Η καρδιά και ο νούς κατά την ιερά ησυχία ζουν αποκλειστικά "επί τω ονόματι του Ιησού και τη εντολή Αυτού". Έχουν εντελώς ιδιαίτερη εσωτερική αίσθηση, που ελέγχει ακόμη και την περιοχή του υποσυνειδήτου."

Ο νούς τους είναι απορροφημένος από την εργασία που επιτελούν, δεν σκέφτονται, δεν φαντάζονται, δεν αίσθάνονται τίποτε άλλο, ξεχνάνε τον "εαυτό" τους. Το σώμα τους βρίσκεται περίπου στην κατάσταση του ύπνου γιαυτό και σχεδόν δεν κουράζεται. Η ταραχή κουράζει όχι η εν ρυθμώ δουλειά, το παιχνίδι. Το αίμα κυκλοφορεί ήρεμα σε όλο το σώμα, τα άκρα, το μυαλό, το πρόσωπο, τρέφει τους μύς, ομορφαίνει. Δεν αιματώνονται έντονα κάποιες περιοχές (σκέψη, συναισθήματα, φαντασία, αισθητηριακά κέντρα, αυτιά, μάγουλα) εις βάρος των υπολοίπων που παγώνουν. ΡΟΗ - ΠΝΟΗ - ΦΩΣ.

Ροή, μετάδοση πληροφορίας στα ρευστά.

Πνοή, μετάδοση πληροφορίας στα αέρια.

Φώς, μετάδοση πληροφορίας στο χωροχρόνο.

"Η πληροφορία είναι αρνητική εντροπία"

ΧΑΡΑ - ΧΟΡΟΣ. ΖΩΗ. Σαν Παιδί που παίζει. "Παιζωγράφος". Πνοή, πνεύμα, πνευματική ζωή, πνευματικός θάνατος. "Η κατάθλιψη είναι ο δήμιος που σκοτώνει την ενέργεια, απαραίτητη για την υποδοχή του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά. Ένας καταθλιμμένος άνθρωπος χάνει την δυνατότητα να προσεύχεται και είναι νεκρός όσον αφορά τους πνευματικούς αγώνας." "Εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών". Πνοή, πνεύμα. Φώς, φωτισμός, καρδιακή, νοερά προσευχή.

Μια ακόμη αναφορά σχετικά με την ροή με αφορμή τα λεγόμενα ενός μαθηματικού σχετικά με τον τρόπο που χρησιμοποιεί για να λύνει τα μαθηματικά προβλήματα.

Το πρόβλημα δεν το έχουν τα άτομα που εμφανίζουν προβλήματα δυσλεξίας αλλά το εκπαιδευτικό μας σύστημα που καλλιεργεί αποκλειστικά την λεκτική σκέψη. Η ελληνική παιδεία καλλιεργούσε ισομερώς το τριμερές του ανθρώπου. Ο γραμματιστής, ο παιδοτρίβης και ο κιθαριστής. Ο γραμματιστής καλλιεργούσε και τη λεκτική σκέψη και τη μη-λεκτική, και τη λογική και τη μυθική σκέψη. "Κάτω από την μπάρα κουμπάρα". Οι λέξεις συνδέονται όχι νοηματικά (εκ των υστέρων είναι δυνατόν να γίνει και αυτό ...) αλλά ως πράγματα· μπάρα - μπάρα. Βέβαια η συγκεκριμμένη φράση δεν είναι ποίημα γιατί δεν είναι όμορφη. Ενώ τό, "ο Αμήτωρ εκ Πατρός και Απάτωρ εκ Μητρός" και λεκτική σκέψη είναι και μη λεκτική. Καθολική έκφραση. Τα πατερικά κείμενα είναι γεμάτα από τέτοια παιχνίδια. Ο Πεντζίκης έλεγε: "τό επίγραμμα είναι η κουτσουλιά του πνεύματος". Στην αιρετικά ελληνική Δύση οι θνητοί πέφτουν από την Σκύλλα στην Χάρυβδη. Ή τους ζώνουν τα φαρμακερά φίδια των λόγων και καταντάνε ψυχρά κομπιουτεράκια, ή χάνονται στο χαώδες δάσος των λογισμών και των εικόνων (χάρυβδη εκ του χάος) γλυκύτατοι φευγάτοι "ποιητές". Στα ελληνικά όμως, στις Ώρες των Χριστουγέννων, ακούμε τον ιερέα να εύχεται: "Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας ημών, και μη εκκλίνης τας καρδίας ημών εις λόγους, ή εις λογισμούς πονηρίας· αλλά τω πόθω σου τρώσον ημών τας ψυχάς". Λόγος, η γραμμική λεκτική σκέψη· λογισμός, το τρισδιάστατο οικοδόμημα που διαθέτει διασυνδέσεις όχι μόνο στο επίπεδο αλλά στο χώρο (σχέση λογική, σχέση εικονική, σχέση λόγω διασυνδέσεων από την ακοή, όσφρηση κ.λπ.). Στα ελληνικά ποιητής σημαίνει, "αυτός που ποιεί", "αυτός που κάμνει" και όχι αυτός που την "κάμνει". Αντιμετωπίζει τις λέξεις και ως πράγματα και "γιά τη μορφή, ομορφιά, στο καθαρτήριο πυρ του λόγου, κατακαίει ο ποιητής τη σάρκα του, μυθοποιός, μυθοπλάστης". Το αποτέλεσμα ωφείλει να έχει καθολικότητα, απλότητα, να είναι σαφές και λακωνικόν.